Making Your Mind Up – Bucks Fizz (1981)

Bucks-Fizz-Making-Your-Mind-Up

 

 

“Making Your Mind Up” is a song by British pop group Bucks Fizz. It was the winner of the 1981 Eurovision Song Contest and a UK Number-one single. Released in March 1981, it was Bucks Fizz’s debut single, the group having been formed just two months earlier. From 2004 to 2007 the BBC used the name Making Your Mind Up for their Eurovision selection show in honour of the song.
In late 1980, songwriter Andy Hill teamed up with John Danter and composed “Making Your Mind Up” with an eye to entering it into the A Song for Europe finals the following year. Working with his then girlfriend, Nichola Martin, a former singer, they set about recording a demo of the song to enter. This featured the vocals of Hill, Martin and Mike Nolan, a singer Martin had worked with before. Martin then set about gathering a line-up to enter the song with, based around her and Nolan. With the song already entered under the name Bucks Fizz, Martin and future manager, Jill Shirley recruited Cheryl Baker, Bobby G and Jay Aston to the line-up, with Martin herself dropping out. The song secured an entry into the final along with another Hill/Danter composition, “Have You Ever Been in Love”, which would be performed by Martin and Hill under the name Gem.
Martin and Shirley secured a recording deal with RCA Records and Hill spent a week at Mayfair Studios in London with the group recording the song and its B-side. Backing vocals on the record were supplied by Alan Carvell, who also went on to be one of two backing singers in the Eurovision performance. The song was published by Paper Music, which was a year-old publishing company owned by Billy Lawrie – himself a songwriter and brother of singer Lulu.[3] Choreographer Chrissie Whickham, a former member of dance troupe Hot Gossip, spent two days with the group working on the dance routine.
The lyrics of the song are largely meaningless, although it can be argued that they are about making the decision to commit to a serious relationship.

 

 

 

Goed nadenken voor je een beslissing neemt, vaak niet onze sterkste kant. Mannen kunnen nogal impulsief zijn, daar ben ik geen uitzondering op. Als je een keuze maakt, moet je ook altijd de gevolgen van die keuze accepteren. Iedere keus die je maakt heeft namelijk gevolgen, kan reacties van anderen uitlokken, sterker nog die lokt reacties uit. Reacties die soms niet leuk zijn, soms teleurstellend, maar daar moet je als je een keuze maakt nu eenmaal rekening mee houden.

Ook ik heb in mijn leven heel wat lesjes geleerd en ervaren dat ik de gevolgen van de keusez die ik gemaakt heb niet altijd als prettig heb ervaren. Dat heeft best tot de nodige teleurstellingen geleid. Het is ook best moelijk om in te schatten hoe mensen op dingen reageren, dat kan best eens verrassend zijn.

Soms is het ook best wel voorspelbaar hoe mensen zullen gaan reageren, als we er dan toch voor kiezen om iets te doen, moeten we niet verbaasd zijn als we negatieve reacties krijgen.

Sommige keuzes kunnen verstrekkende gevolgen hebben. Ik had het hier afgelopen week nog met een collega over. Wij vallen inmiddels in de categorie “belegen mannen”, laat ik het zo zeggen, mannen met de nodige ervaring dus. Het gesprek ging over de huidige ontwikkelingen op t.v. en internet, de hype van datingsites en sites als “second love”. We kwamen zo op bekende t.v. persoonlijkheden en keuzes en op een gegeven moment kwam het gesprek op Frits Wester. Toch ook een bekende kop op t.v.

Frits heeft ook keuzes gemaakt, zo heeft hij er voor gekozen om een wat jongere vriendin te nemen. Ik weet uiteraard niet hoe hij tot deze keus is gekomen. Hij zal er ongetwijfeld goed over nagedacht hebben, want ik schat hem toch als een intelligent mens in. Die keuze om met zo’n jonge vriendin in zee te gaan, heeft verstrekkende gevolgen. De voor’s en na’s zal hij afgewogen hebben op het moment dat hij avances maakte of op de avances van de vrouw in ging.

Dat is vaak het gevaarlijke van de keuzes die we moeten maken. We moeten die keuzes in een heel vroeg stadium maken. Op een moment dat we vaak de gevolgen nog niet goed kunnen inschatten, of op een moment dat we nog niet aan de gevolgen willen of soms niet kunnen denken. Echter als we de eerste stap gezet hebben is het moeilijk of zelfs onmogelijk om op dat besluit terug te komen. De verwachtingen bij de ander zijn inmiddels verwekt. De zaak is in gang gezet en de controle is dan gedeeltelijk weg. Het hoeft geen verder uitleg, het mag duidelijk zijn dat dit best wel eens tot vervelende complicaties voor jezelf kan leiden.

De keuzes die ik heb gemaakt hebben gelukkig (nog niet) tot vervelende verstrekkende complicaties geleid. Ik ben op tijd tot inkeer gekomen, heb op tijd verwijderd wat ik in een overmoedige bui ooit eens heb gedaan en wat mij behoorlijk in verlegenheid had kunnen brengen. Als vader moet ik er namelijk niet aan denken dat ik mijn kinderen op één of andere manier in verlegenheid zou brengen. Dus als ik dat kan voorkomen doe ik daar mijn best voor en maak ik het merendeel van mijn keuzes met dat in mijn achterhoofd. Ik zou er niet aan moeten denken het respect van mijn kinderen te verspelen door één of andere impulsieve actie.

Eén ding staat als een paal boven water ……. The choice is always yours!!!

Mr. Blue Sky – Electric Light Orchestra (1977)

electric-light-orchestra-mr-blue-sky-united-artists-records

 

 

“Mr. Blue Sky” is a song by English rock group Electric Light Orchestra (ELO), featured on the band’s seventh studio album Out of the Blue (1977). Written and produced by frontman Jeff Lynne, the song forms the fourth and final track of the “Concerto for a Rainy Day” suite, on side three of the original double LP. “Mr. Blue Sky” was the second single to be taken from Out of the Blue, peaking at number 6 in the UK Singles Chart and number 35 in the United States. The song was played as a wake-up call to astronaut Christopher Ferguson on Day 3 of STS-135, the final mission of Space Shuttle Atlantis.
In a BBC Radio interview, Lynne talked about writing “Mr. Blue Sky” after locking himself away in a Swiss chalet and attempting to write ELO’s follow-up to A New World Record:
“ It was dark and misty for 2 weeks, and I didn’t come up with a thing. Suddenly the sun shone and it was, ‘Wow, look at those beautiful Alps.’ I wrote Mr. Blue Sky and 13 other songs in the next 2 weeks. ”
The song’s arrangement has been called “Beatlesque”, bearing similarities to Beatles songs “Martha My Dear” and “A Day in the Life”.

 

 

 

Het einde van oktober nadert. We zijn inmiddels al over op de wintertijd. De dagen worden korter, daar tegenover staat dat de nachten langer en kouder worden. Iets wat ik (als dirty old man) om diverse redenen niet echt een vervelende bijkomstigheid van die wintertijd vind, maar dat terzijde.

Een blauwe lucht is de laatste twee dagen ver te zoeken, met name de ochtenden zijn nogal grijs en grauw en al heeft die mysterieuze mist ook wel iets, toch begin ik die blauwe luchten te missen. Op één of andere manier word ik daar toch iets vrolijker van, affijn maar even luisteren naar ELO van Jeff Lynne met hun Mr. Blue Sky, ook daar word ik vrolijk van!

May – Broken Twin (2014)

BrokenTwin_May_1400x1400px

 

 

 

Simplicity can be deceptive. Broken Twin’s music may be largely made up of piano, strings and Majke Voss Romme’s haunting vocals, but the debut album ‘May’ is a work of depth and beauty. Simplicity is key to its name, too. “I was looking for a title that was simple, and not giving too much away, reflecting the songs,” says the Danish auteur. “Also it represents a time of year that seems to fit the songs. Spring is a time when everything is changing. It’s a hopeful season.”
Though compromising just 10 songs, ‘May’ is compiled from more than three years of intensive songwriting and based on over 200 sketches recorded on laptops and phones. “I’m very compulsive when I’m working on songs,” says Majke. “Mostly I begin by improvising on piano or guitar, singing random words. It sounds like English but it’s not. I’m writing and recording all the time at the moment.”
‘May’ is very much one artist’s labour, an intensely personal album that adheres to a singular vision. “I wanted to get back to basics, seeking a sound that was warm and lo-fi; minimal and spacious and focused on the songs,” says Majke. “I’m a new artist – I need to be sure about what I want to do before I can let anybody else in. It’s a very personal record.” In that spirit, it’s an album that refuses to hand the listener everything on a plate. Asked what the theme of her music is, she says “relations” and “emotional patterns”, and refuses to be drawn further. “I want people to find whatever they want in the songs.” Broken Twin songs are intended to live in the mind of the listener.
Zomaar toevallig kwam ik dit debuut van de Deense singer-songwriter Majke Voss Romme, die zich bediend van de artiestennaam Broken Twin tegen. Nu was ik al eens aangenaam verrast door een andere singer-songwriter uit Scandinavië, namelijk Agnes Obel.

Ook deze keer viel wat ik hoorde beslist niet tegen. Het is even wennen, maar meteen viel me het prettige stem geluid al op. Doet hier en daar vaag denken aan Birdy. De songs op dit debuutalbum zijn wat aan de melancholieke kant en soms klinkt het zelfs of ik een depressieve Leonard Cohen of Agnes Obel hoor, maar het heeft wel iets.

Het is wel muziek die de volle aandacht vraagt, je moet het niet draaien als je met iets bezig bent, dan vervliegt de muziek. Majke Voss Romme heeft een mooie, melancholieke stem die heel goed bij dit soort songs past. Op één of andere manier word ik gepakt door Broken Twin op een zelfde manier als bijvoorbeeld een Nick Drake dat kon.

May is (in tegenstelling tot de titel) beslist geen plaat die een vrolijke lente-boodschap brengt, maar Broken Twin komt wel degelijk bij me binnen. Broken Twin maakt muziek die meer hoort bij de gevoelens van herfst/winter dan  bij die van voorjaar/lente. Toch is May absoluut weer een indrukwekkend werkstuk uit 2014.

Struggle Pretty – Penny And Sparrow (2014)

struggle_pretty@2x

 

 

 
Penny and Sparrow are Andy Baxter and Kyle Jahnke, from the heart of Texas. Previously roommates, the duo makes music influenced by The Swell Season, Bon Iver, Mumford and Sons, and others. They also love musicals.

 

Screen Shot 10-29-14 at 08.06 PM

 

 

In april verscheen het nieuwste album van het duo Penny & Sparrow. De voorganger “Tenboom” vond ik een lekkere cd en ik was dan ook benieuwd of deze cd net zo lekker zou klinken.

Struggle Pretty is qua sound vergelijkbaar met het debuutalbum. Ook op deze cd staan weer prima nummers die nu iets meer uitgewerkt lijken. Dat wil zeggen het klinkt allemaal wat voller, muzikaal gezien dan.

Het merendeel zijn weer rustige nummers, maar ze zijn beslist niet saai, er zit genoeg ritme in de songs om te blijven boeien en de zang is weer knap en weer een sterk punt. Ik betrap mezelf er op dat ik me mee laat slepen door de nummers en dat ik soms  mee zit te zingen of te neuriën. Ik vond hun eerste cd al goed, maar deze vind ik nog sterker, completer.

Ook met deze nieuwe cd weten ze mij weer te boeien en dit werk behoort voor mij tot het beste wat in 2014 verschenen is en er is inmiddels al heel wat moois voorbij gekomen dit jaar.

Sterkste nummers vind ik “Thunder” en “To Haunt, To Startle”.

Crazy – Seal (1991)

seal Crazy-cover

 

 

“Crazy” is a song originated by English soul artist Seal, who wrote its lyrics and jointly composed its music in collaboration with producer Guy Sigsworth. The song was produced by Trevor Horn for Seal’s debut album Seal (1991). Released as his debut single, “Crazy” became one of Seal’s biggest hits, reaching the top five in the United Kingdom and first top ten in the United States. It has since been interpreted by several artists, including Alanis Morissette, whose version was released as a single from her album The Collection (2005).
The song’s signature is a keyboard mantra that continually swells and swirls, driven by bass-heavy beats and wah-wah pedal guitars. Its floating, ambient stylings established a sound years before “The Politics of Dancing” by Paul Van Dyk or William Orbit’s work with Madonna and All Saints. Orbit produced a remix of the track for the single release. Seal’s vocals are deeply melodic and soulful, at times with a characteristic rasp, while at others soaring high above the backing track.
In the United Kingdom the song was released as the first single from the album Seal in November 1989 (see 1989 in music) and peaked at number two on the UK Singles Chart in January 1991 and is Seal’s biggest solo hit there. The single sold over 200,000 copies, thus earning a BPI Silver certification.It won Seal a number of awards including the 1992 Ivor Novello award for songwriting.
The single was released in the United States in 1990, debuting at number eighty-three on the Billboard Hot 100 in mid-June; it peaked at number seven in late August and remained on the chart for nineteen weeks, until October. It reached the top five on the Modern Rock Tracks chart and the top twenty on the Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales chart. It was the most commercially successful single from Seal and was Seal’s biggest hit in the U.S. until “Kiss from a Rose”, which reached #1 in 1995. In August 2003 an acoustic version of “Crazy” charted at number four on Billboard’s Hot Digital Tracks chart.
The single’s music video, directed by Big TV!, features multiple re-creations of Seal himself performing the song against a primarily white background. A female dancer appears just before the bridge of the song, and at the end Seal holds a dove while snow falls on him.
The song plays during a party scene in the film “Naked in New York,” released in (1993),[9] is heard in a Baywatch episode, in the trailer for the film The Basketball Diaries (1995) and featured in a scene in Spike Lee’s Clockers, released in 1995. It is also heard in the middle of “True Calling,” the second episode of Season 6 of TV’s Cold Case. It was also used as a theme song for the ABC-TV series Murder One, which was transmitted during the 1995–1996 television season. It is also heard in the film Mystery Date.
Seal is seen singing this song on an episode of the ABC series Eli Stone.
The middle break of the song, “In a sky full of people / Only some want to fly / Isn’t that crazy?”, is repeated towards the end of Seal’s 1996 hit interpretation of “Fly Like An Eagle.”
The song is the fourth track on Just Say Anything, volume five of the Just Say Yes collection.

 

 

Mooi nummer van Seal. Ik vind beslist niet alles van Seal goed, maar soms heeft ie een nummer wat ontzettend goed bij zinn stem past. Dit is er zo één van.

Soms heb ik periodes dat ik het gevoel heb dat ik langzaam aan gek aan het worden ben. Periodes dat het even niet zo lekker loopt en vreemd genoeg lijkt dan alles te stagneren. Draait het op het werk niet, gaat het op sociaal gebied, toch al mijn bottleneck, niet helemaal jofel, is daar een teleurstelling te verwerken. Gaat het in familieverband wat stroef en wordt ook het gezin in korte tijd aangevuld met 2 nieuwelingen.

Zowel mijn dochter als mijn zoon hebben sinds een poosje een vast aanhang, die langzaam aan plaats krijgen in het gezin. Een gezin dat toch al vrij druk was en soms voor de nodige complicaties zorgde. Dat gezin wordt nu dus aangevuld met 2 nieuwe mensen. Nou wil het geval dat de vriendin van mijn zoon een meisje is met ADD. Dit gaat ongetwijfeld zorgen voor nog wat extra complicaties in een gezin dat al met 3 PDD-NOSsers gezegend is.

Uiteraard gaat dit lukken, daarvan ben ik overtuigd, want ik kan wat hebben en dit gezin kan npog veel meer hebben, maar het zal in de toekomst extra boeiend worden.

Ik hoop alleen wel dat de rest van de wereld niet nog veel krankzinniger gaat worden dan ie nu al is, want voorlopig heb ik hier even mijn handen ( en vooral mijn hoofd) bij nodig.  Zaak om dus even de rest van de wereld op een afstandje te plaatsen, voor zover dat mogelijk is tegenwoordig en de focus nog meer op het gezin te leggen.

Only When I Lose Myself – Depeche Mode (1998)

Depeche-Mode-Only-When-I-Lose-123014

 

 

 

“Only When I Lose Myself” is Depeche Mode’s thirty-fifth UK single, released on 7 September 1998, exclusive to The Singles 86>98. It is the first non-studio album single since “It’s Called a Heart” in 1985, and is also one of the rare singles to have two limited editions (“L12/LCD Bong” and “XL12/XLCD Bong” – the others being “Enjoy the Silence” and “In Your Room”).
There are two B-sides — “Surrender” was the first exclusive vocal B-side since “My Joy” in 1993 from the “Walking in My Shoes” single, and the other is an instrumental titled “Headstar”. A rare remix of “Painkiller” from 1997 was re-released as a B-side on some versions. The release also includes a new remix of World in My Eyes.
The music video for “Only When I Lose Myself” was directed by Brian Griffin, who had previously worked with Depeche Mode as a photographer, and did the cover art for Depeche Mode’s first five albums. The soundtrack to the video is a unique version of the song, fading out at the last chorus and omitting the instrumental outro (like the radio version), but including the instrumental intro (which is missing from the radio version).

 

 

It’s only when I lose myself in someone else
That I find myself
I find myself
It’s only when I lose myself in someone else
That I find myself
I find myself
Something beautiful is happening inside for me
Something sensual, it’s full of fire and mystery
I feel hypnotized, I feel paralyzed
I have found heaven

 
Werd vandaag, nota bene op maandag, toch al niet mijn favoriete dag,  door iemand op mijn vingers getikt. In één van mijn blogjes schijn ik iets geschreven te hebben wat die persoon (een familielid) niet zo leuk vond om te lezen. Zij vond het nodig om dat aan mij kenbaar te maken, ze deelde me verder mee dat ze in het vervolg wel twee keer na zou denken voor ze weer een blogje van mij zou lezen.

Heel verstandig van haar, want als wat ik schrijf niet leuk is of zelfs kwetsend overkomt moet je het vooral niet lezen. Ik vind het uiteraard heel vervelend, maar ik maak mijn blogjes niet voor iemand anders. Ik maak ze voor mezelf. Ik schrijf over wat ik voel, hoe ik dingen beleef en dat blijf ik ook doen vrees ik. Het heeft me heel wat tijd gekost om te worden wie ik nu ben en ik laat me niet voorschrijven wat of hoe ik mijn blogjes moet maken. Door niemand niet, wat niet weg neemt dat ik heus niet zomaar van alles opschrijf. Ik hou volgens mij best rekening met de eventuele gevoelens van anderen dacht ik, maar in hoofdzaak maak ik mijn blogjes toch alleen voor mezelf en gaat het in mijn blogjes voornamelijk om mijn eigen gevoel. Ik weet het heel egoïstisch, maar ach het zijn nu eenmaal mijn blogjes.

Ik ben dan ook vast van plan om daar gewoon mee door te gaan, gewoon omdat ik het leuk vind en ook omdat het maken van mijn blogjes me een beetje helpt mijn (soms) wat chaotische gedachten te ordenen!

Damaged People – Depeche Mode (2005)

depeche_mode_damaged_people_by_cheremhett-d78vg7y

 

 

The lyrics to this song and the soft, ethereal music gives me chills to no end. I love how the lyrics are so meaningful and how I, and probably many others, can connect to the expressed feelings. The smooth quality, the dark undertones, the sexy motions, and the conveyed hope- I love it all.
Playing the Angel is Depeche Mode’s first album to feature Dave Gahan as co-writer. He wrote the lyrics to “Suffer Well”, “I Want It All” and “Nothing’s Impossible”, while Christian Eigner and Andrew Phillpott wrote the music. Gahan is the lead singer on all songs except for the instrumental “Introspectre”, and Martin Gore-sung tracks “Macro” and “Damaged People”. Gahan also sings backing vocals on “Macro”, which was the first time he had sung backing on one of Gore’s songs since Violator ’​s “Sweetest Perfection”.

 

 

We’re damaged people
Drawn together
By subtleties that we are not aware of
Disturbed souls
Playing out forever
These games that we once thought we would be scared of

When you’re in my arms
The world makes sense
There is no pretense
And you’re crying
When you’re by my side
There is no defense
I forget to sense I’m dying

We’re damaged people
Praying for something
That doesn’t come from somewhere deep inside us
Depraved souls
Trusting in the one thing
The one thing that this life has not denied us

When I feel the warmth of your very soul
I forget I’m cold
And crying
When your lips touch mine
And I lose control
I forget I’m old
And dying

 

Weer zo’n meesterlijke love-ballad van Depeche Mode, van hun 11e album Playing The Angel. Het is volgens mij ook zo waar, want de wereld lijkt vol te zitten met ‘damaged people’. Je mag je gelukkig prijzen als je iemand hebt die om je geeft en al je complicaties voor lief neemt. Je accepteert zoals je bent. Ik begin zo langzamerhand te geloven dat dat heel zeldaam aan het worden is.

Mensen lijken ook geen tijd meer voor elkaar te hebben, niet het geduld te hebben om even goed naar de ander te kijken, goed naar een ander te luisteren. Een ander het gevoel geven dat hij of zij er echt toe doet het is zo simpel, het kost zo weinig tijd, maar het gebeurt zo weinig.

We lijken het veel te druk te hebben met onze eigen complicaties om nog aandacht te hebben voor een ander. Misschien een stomme opmerking en vergis ik me vreselijk, maar ik denk dat er onder andere daarom zo veel ‘damaged people’ zijn.

 

damaged people1