God – John Lennon (1970)

john_lennon_god1

 

 

“God” is a song from John Lennon’s first post-Beatles solo album, John Lennon/Plastic Ono Band. The album was released on 11 December 1970 in the United States and the United Kingdom.
The song was considered controversial upon release, dealing with anti-religious themes.
There are three sections in the song: In the first section, John Lennon describes God as “a concept by which we measure our pain”.
In the second, Lennon lists many idols that he does not believe in, ending by stating that he just believes in himself (individuality) and Yoko (his wife). The idols he lists are: magic, I Ching, Bible, tarot, Hitler, Jesus, Kennedy (which he also sang as “Kennedys”, referring to both John F. Kennedy and Robert F. Kennedy), Buddha, mantra, Gita, yoga, kings, Elvis, Zimmerman (Bob Dylan) and Beatles.
The final section describes Lennon’s change since the break-up of The Beatles. He states that he is no longer the “Dreamweaver” or “The Walrus”, but just “John”. The final line of the song, “The dream is over” represents Lennon’s stance that the myth “the Beatles were God” had come to an end. “If there is a God,” Lennon explained, “we’re all it.”

 

 

General Comment
I think this is John Lennon saying that at that point in his life nothing else matters or is important to him other than his happiness with his wife. The long list are just examples of things and people that have in some way influenced great masses of people in the past and are of no importance to him. The last line expressing his non-belief in ‘Beatles’ is what leads him to say that ‘the dream is over – what can i say – the dream is over – yesterday. Though he is well beyond the Beatles at this time he realises that they are still important to a great many people. He is basically apologising for not being John the Beatle anymore, that he still regards them all as friends though they will have to carry on. The dream (being the Beatles) is over . .

 

god john lennon

 

God is a concept
By which we measure
Our pain
I’ll say it again
God is a concept
By which we measure
Our pain

I don’t believe in magic
I don’t believe in I-Ching
I don’t believe in Bible
I don’t believe in tarot
I don’t believe in Hitler
I don’t believe in Jesus
I don’t believe in Kennedy
I don’t believe in Buddha
I don’t believe in mantra
I don’t believe in Gita
I don’t believe in yoga
I don’t believe in kings
I don’t believe in Elvis
I don’t believe in Zimmerman
I don’t believe in Beatles
I just believe in me
Yoko and me
And that’s reality

The dream is over
What can I say?
The dream is over

 

 

 

Een song van John Lennon uit 1970 al en voor mij nog steeds heel actueel. Ik ben ook niet zo’n gelover. Het rijtje wat John Lennon in zijn song GOD opnoemt is aan de vrij korte kant, want die lijst kan tegenwoordig nogal aangevuld worden. Ik weet eigenlijk niet zo goed (meer) waar we nog wel in kunnen geloven. Wie we nog wel kunnen geloven. Misschien alleen nog in ons zelf, alhoewel ook daar ben ik (zeker in mijn geval) niet altijd even zeker van …………

Colours – Donovan (1965) -2-

donovan colours

Yellow is the colour of my true love’s hair
In the mornin’ when we rise,
In the mornin’ when we rise,
That’s the time, that’s the time,
I love the best.

Blue’s the colour of the sky
In the mornin’ when we rise,
In the mornin’ when we rise.
In the mornin’ when we rise.
That’s the time, that’s the time
I love the best.

Green’s the colour of the sparklin’ corn
In the mornin’ when we rise,
In the mornin’ when we rise.
In the mornin’ when we rise.
That’s the time, that’s the time
I love the best.

Mellow is the feeling that I get
When I see her, mm hmm,
When I see her, uh huh.
That’s the time, that’s the time
I love the best.

Freedom is a word I rarely use
Without thinkin’, mm hmm,
Without thinkin’, mm hmm,
Of the time, of the time
When I’ve been loved.

Colours van Donovan is één van die liedjes waar ik vrolijk van wordt als ik het hoor, ook nu weer.

Soms heb ik zo’n bui dan ga ik op pad, zomaar ergens naar toe. Geen doel, geen plan. We zien wel hoe het loopt en waar we uitkomen.
Je komt dan in verrassend leuke plaatsjes en ziet, als je tenminste goed kijkt, ook verrassend leuke dingen.

Dingen ook waar je vrolijk van wordt. Vandaag was weer zo’n dag en ook nu bracht het avontuur me op leuke plaatsen en werd ik vandaag onder andere opgevrolijkt door het mooie weer en door deze kleurige pompoenen……………

Screen Shot 10-12-14 at 06.30 PM Screen Shot 10-12-14 at 06.31 PM 001 Screen Shot 10-12-14 at 06.31 PM

I Found Out – John Lennon (1970)

lennon1

 

 

 

 

 

“I Found Out” is a song by the English musician John Lennon from his 1970 album John Lennon/Plastic Ono Band.
The song expresses Lennon’s disillusionment with a world dominated by what he saw as false religion and idols, and warns against being taken in by such beliefs. In common with another theme on the album, the song is also critical of Lennon’s former band The Beatles. During the late 1960s, bandmate George Harrison became interested in Eastern mysticism; Lennon dismisses Harrison’s beloved gurus and Hare Krishna mantra as “pie in the sky” and refers to “religion from Jesus to Paul”.
The instrumentation, style, and production of the song are typical of Lennon’s Plastic Ono Band era work. The song features a low, rumbling tremolo guitar, thumping drums, a rolling, minimal bass guitar line, and a scathing vocal delivery. The recording is bare-bones, in stark contrast to the heavy production of Lennon’s later albums. It is influenced more heavily by blues music than other songs on Plastic Ono Band.

 

 

General Comment

Basically, he “found out” not to bother getting his beliefs from others, just rely on yourself to find out what is true. As Dylan said: “don’t follow leaders, watch the parking meters.”

 

 

underestimate

Ieder mens start zijn leven volkomen blanco en goedgelovig als we in weze allemaal zijn slikken we alles wat ons verteld wordt voor zoete koek. Echter op een gegeven moment gaan bij de meeste mensen de hersens hun werk doen en ga je zelf over dingen nadenken.

Niet dat dat je nu persé ontzettend gelukkig maakt, maar we hebben (tenminste de meesten van ons) nu eenmaal iets gekregen om mee te denken en of je nu wilt of niet, het gebeurt vrij automatisch. De één denkt wat meer dan de ander, maar we kunnen het allemaal.

Na verloop van tijd kom je er dan ook achter dat een hoop dingen die ons wijs gemaakt zijn niet helemaal waar of helemaal niet waar blijken te zijn. Naarmate een mens ouder wordt worden dat steeds meer dingen, tot je op een gegeven moment gaat twijfelen of er wel iets waar is van wat je vertelt wordt. Bij het ene mens gebeurt dat al in een vroeg stadium van het leven, bij sommigen als kind al, bij anderen echter valt echter op veel latere leeftijd het kwartje pas.

Als je er echte achter komt, kan dat best een pijnlijke ervaring zijn, zeker als je achter dingen komt, waar je veel liever niet van had geweten, want soms kom je achter dingen waar je beslist niet happy van wordt als blijkt dat mensen die je vertrouwde of mensen waar je van gehouden hebt je gewoon hebben besodemietert.

Je gaat twijfelen aan wat er in de kranten staat, wat er op t.v./radio en internet verschijnt en als je eenmaal in die modus zit ga je dus zelfs twijfelen aan vriendschap, want gaandeweg leer je dat ook vriendschap maar heel betrekkelijk is.

Als je als mens geluk hebt hou je toch een paar mensen over waar je wel in kunt blijven geloven, mensen die je wel kunt vertrouwen, vrienden die er voor je zijn, no matter what. Misschien zijn het er niet veel, maar ze zijn er beslist.

Ik weet het zeker, because I Found Out!

Une Belle Histoire – Michel Fugain (1972)

fugain belle histoire

 

 

Une belle histoire (ook wel Un beau roman) is een single van Michel Fugain & Le Big Bazar. Het is afkomstig van hun eerste gezamenlijke titelloze studioalbum. Het plaatje is geschreven door Michel Fugain op tekst van Pierre Delanoë en met begeleiding van een orkest van muziekproducent Jean Bouchety. Het staat (bijna) elk jaar genoteerd in de Radio 2 Top 2000. Dat is eigenaardig aangezien het liedje in Nederland en België nooit een grote hit is geweest. Une belle histoire werd in de jaren ’70 gedraaid in een tijd dat Hilversum 3 (de voorloper van 3FM) speciale aandacht besteedde aan Franstalige liederen, min of meer onder druk van het radioprogramma Muziekmozaïek van Willem Duys. Later werd het lied over een vervlogen jeugd nog wel gebruikt als muziek bij een reclame van Orange. Het werd toen opnieuw gezongen door Alderliefste en Paul de Leeuw onder de tweetalige titel Une belle histoire / Een mooi verhaal en die haalden er een bescheiden hit mee. Die tweetaligheid is het nummer niet vreemd, al tijdens de eerste release in Italië werd een versie gezongen in het Frans/Italiaans met Caterine Caselli. In Spanje werd de single uitgebracht onder de titel Una bella historia / Vamos, Muevete.

 

Fugain werd geboren als zoon van de medicus en verzetsstrijder Pierre Fugain. Hij brak zijn studie medicijnen af en werd assistent van de filmregisseur Yves Robert. Fugain raakte bevriend met Michel Sardou en schreef vervolgens nummers voor Disques Barclay, die door onder andere Dalida werden uitgevoerd.
In 1969 bracht hij zijn eerste album uit, genaamd Je n’aurai pas le temps. Het titelnummer werd als “if I only had time” gecoverd door John Rowles, die daar een grote hit mee had. Fugain was in 1972 oprichter van de formatie Michel Fugain et le Big Bazar, die verder bestond uit elf musici, vijftien zangers en dansers. In datzelfde jaar bracht deze formatie het bekende nummer Une belle histoire uit, dat in 1973 werd gecoverd door Ann Christy (Een mooi verhaal), in 1975 door Gerard Cox (Een mooi verhaal) en later door Paul de Leeuw en Alderliefste (Une belle histoire / Een mooi verhaal) alsook door Noordkaap (Een mooi verhaal).

 

fugain michel

 

 

Op speciaal verzoek van een lezeres van mijn blogs deze keer een blogje over het nummer “Une belle histoire” van Michel Fugain. Ik vind dit persoonlijk ook één van de mooiste Franse chansons. Ik word altijd vrolijk van deze song en da’s mooi.

Iedereen kent denk ik wel een mooi verhaal, ook ik. Deze week vroeg mijn jongste zoon of ik een romantische film kon aanraden die hij met zijn meisje kon kijken. Hij is namelijk (nog) niet zo thuis in de romantische categorie, is meer van de actie en science fiction, maar zijn (toekomstige) vriendin wil iets romantisch zien.

Eén van de mooiste verhalen die ik ken is die van de film “The Notebook”. Hoewel ik eigenlijk ook niet zo ben van de romantische movies, vind ik dit toch wel een heel aangrijpend verhaal, en eentje die ik ook wel vind passen bij dit nummer van Fugain, want bij zo’n nummer past een mooi verhaal!

 

the-notebook

Allie (Allison) Hamilton is een welvarend, 17-jarig meisje dat haar zomer doorbrengt in Seabrook. Daar ontmoet ze Noah Calhoun. Hij werkt op een houtzagerij met Fin, het vriendje van Allies goede vriendin Sarah. Noah ziet Allie op de kermis en is op slag verliefd op haar. Eerst moet Allie niets van Noah weten, maar langzamerhand valt zij voor zijn charmes. Samen beleven ze een prachtige zomer vol liefde en hartstocht, maar de ouders van Allie keuren hun relatie niet goed. Noah verdient maar weinig geld en zij willen een goede toekomst voor hun dochter, om deze reden verbieden ze Allie Noah nog te zien.

Na deze ruzie begint Noah in te zien dat een relatie op afstand eigenlijk geen relatie is, nu Allie naar New York vertrekt. Allie verbreekt hun relatie uit wanhoop en verdriet, maar ze heeft er meteen spijt van en wil Noah opzoeken, maar haar ouders nemen haar mee terug naar huis. Fin stelt Allie gerust en zegt dat Noah haar zal schrijven, als hij wil. Dat doet hij, hij schrijft haar een jaar lang elke dag een brief, maar ze blijven allemaal onbeantwoord. Noah is in de veronderstelling dat Allie niets meer van hem wil weten, maar Allie wacht op zijn brieven, die haar moeder stiekem achterhoudt. Na een jaar beginnen Noah en Allie aan een nieuw leven, zonder elkaar.

Noah gaat voor de oorlog naar het front met Fin, die daar sterft bij een bominslag. Allie geeft zich op als vrijwillige verpleegster voor de gewonde soldaten en daar ontmoet ze Lon, een rijke man die wel bij haar ouders in de smaak valt. Allie verlooft zich met hem, maar Noah blijft in haar hoofd. Ondertussen is Noah teruggekomen en heeft hij samen met zijn vader het huis waar Allie in de zomer woonde, gekocht en geheel opgeknapt. Als Allie haar trouwjurk past en ze de krant leest, ziet ze een foto van Noah voor het opgeknapte huis, en besluit ze voordat ze gaat trouwen een paar dagen ertussenuit te knijpen en naar Noah, in Seabrook, toe te gaan. De dagen dat ze daar is zijn hartstochtelijk en de vlam tussen Allie en Noah begint weer te branden.

Op een gegeven moment komt haar verloofde Lon naar het stadje Seabrook en uiteindelijk moet ze de keuze maken tussen Lon en Noah, en haar keuze valt op Noah. Jaren later zie je Noah en Allie in een verzorgingstehuis, Allie is dementerend en Noah zit vrijwillig bij haar. Alles wat ze hebben meegemaakt heeft Allie opgeschreven in een boek. Ze heeft het boek geschreven zodat haar geheugen terug komt, als Noah hieruit voorleest.

Yesterday, When I Was Young – Charles Aznavour (1964)

aznavour

 

 

 

“Hier Encore”, whose original French title translates as “Only Yesterday”, is a song written by Charles Aznavour and released in September 1964.
It was subsequently released in English as “Yesterday, When I Was Young. It is considered one of Aznavour’s greatest hits.
The English-language lyrics, written by Herbert Kretzmer, tell of a man reflecting on his life. He recounts how he had wasted his youth on self-centered pursuits, and that, now that he is older, he will not be able to do all that he had planned; this implies that he may be close to his impending death.
Charles Aznavour performed this song with Patrick Bruel in a live performance. This version can be heard on Aznavour’s 40 chansons d’or album.
In the United States, the best-known version was recorded by country music performer Roy Clark. His version became his biggest hit up to that time on the Billboard Hot Country Singles chart, peaking at No. 9 in August 1969, and indeed, it became his only top 40 pop hit, peaking at No. 19.
Amanda Lear recorded her personal version for her 2001 CD Heart.
The song has been performed and recorded by many international stars, such as Bing Crosby, Shirley Bassey, Dusty Springfield, Mel Torme, Lena Horne, Andy Williams, Jimmy Durante, Bobby Bare, Al Martino, The Peanuts, Glen Campbell, Julio Iglesias, Eddy Mitchell, Dean Reed, Johnny Mathis, Marc Almond, Patricia Kaas, Nora Aunor, etc., and an uptempo version by Blossom Dearie. According to Billboard, more than 90 versions of the song were recorded before 1972.
In 2008 Aznavour and Elton John performed “Yesterday When I Was Young” for Aznavour’s Duos album.

 

aznavour2

 

Vroeger toen ik nog een klein manneke was leek het wel of dagen langer duurden. Ik kan me nog heel goed van die ellenlange zondagen voor de geest halen. Zondagen die maar niet om leken te gaan.

Ik zie me dan nog zitten naast m’n broer, als we op visite waren bij m’n oma. Iets wat iedere zondag gebeurde. Ik zit dan naast hem op een bankje voor het huis van m’n opa en oma. Alles beter dan binnen zitten bij die ouwe ooms en tantes. We turen over het water en soms tekent hij wat in zijn schetsboek. Uit die tijd stamt waarschijnlijk mijn liefde voor de rivier, want ik vond het geweldig om al die boten voorbij te zien gaan. Iets waar ik nog steeds geen genoeg van krijg.

Die dagen kropen voorbij, vooral ‘s zomers leek er geen eind aan te komen. Zal ook waarschijnlijk komen omdat er in ons dorp op zondag niet zo heel veel te beleven was in die tijd. De meeste van mijn vrienden brachten, voor mijn gevoel, de hele dag in de kerk door en mochten ook beslist op die dag niet buiten spelen. Voetballen, destijds mijn lust en leven zat er dus niet in. Voor meisjes was het nog te vroeg en ander vertier was er nauwelijks in ons dorp, waar t.v. nog schaars was en revoluties als computers zich pas vele jaren later, toen mijn jeugd al lang voorbij was, aandienden. Vandaar dus dat vooral de zondagen eindeloos leken.

Nu heb ik het gevoel dat een hele week sneller om is dan die zondagen van toen. Waarschijnlijk heb ik in de loop der jaren toch iets aan waarnemingsvermogen ingeleverd en lijkt het alleen maar zo.

Ik weet nog goed dat ik destijds best een hekel had aan die zondagen en gek hoe een mens in de loop der tijd zijn mening soms bijstelt, want ik moet als ik heel eerlijk ben toegeven dat ik er soms naar verlang, naar zo’n heerlijk lange, lege zondag van toen.

The One – Elton John (1992)

elton-john-the-one

 

 

 

 

“The One” is the first single from Elton John’s 1992 album, also called The One. It reached #9 on the U.S. Billboard Hot 100, #1 on the U.S. Adult Contemporary chart and #10 on the UK Singles Chart. It was also a #1 hit on Canada’s RPM 100 national singles chart on 5 September 1992.
On bonus footage on his Live in Barcelona DVD, John states that he felt an intense connection to Taupin’s lyrics for “The One” in light of his personal circumstances around the time of making the album, in particular the line “For each man in his time is Cain until he walks along the beach.”
Elton John performed the song at the 1992 VMAs.

 

Love-image-love-36642718-1366-768
Vandaag, 32 jaar geleden ben ik met een meisje naar het stadhuis gegaan om met haar te trouwen. Dat meisje is nog steeds mijn vrouw en meer nog dan dat is zij degene die voor mij alles in het leven iets mooier weet te maken.
Als ik ooit voor de keuze mocht komen te staan dat ik voor één persoon op deze wereld zou moeten kiezen, hoeft zij zich geen moment zorgen te maken. Ik zou voor haar kiezen!

Hound Dog – Elvis Presley (1957)

elvis-presley-hound-dog-rca-victor-5

“Hound Dog” is a twelve-bar blues song by Jerry Leiber and Mike Stoller. It was recorded by Willie Mae “Big Mama” Thornton on August 13, 1952 in Los Angeles and released by Peacock Records in February 1953. “Hound Dog” was Thornton’s only hit record, spending 14 weeks in the R&B charts, including seven weeks at #1. Thornton’s recording of “Hound Dog” is listed as one of the Rock and Roll Hall of Fame’s “500 Songs That Shaped Rock and Roll”, and was inducted into the Grammy Hall of Fame in February 2013.
“Hound Dog” has been recorded more than 250 times. The best-known version of “Hound Dog” is the July 1956 recording by Elvis Presley, which is ranked No. 19 on Rolling Stone magazine’s list of the 500 Greatest Songs of All Time; it is also one of the best-selling singles of all time. Presley’s version, which sold about 10 million copies globally, was his best-selling song and “an emblem of the rock ‘n’ roll revolution”. It was simultaneously No. 1 on the US pop, country, and R&B charts in 1956, and it topped the pop chart for 11 weeks — a record that stood for 36 years. Presley’s 1956 RCA recording was inducted into the Grammy Hall of Fame in 1988, and it is listed as one of the Rock and Roll Hall of Fame’s “500 Songs That Shaped Rock and Roll”.

 

Morgen 4 oktober, dierendag dus. Aangezien dieren bij ons in huis goed vertegenwoordigd zijn is het dus een beetje feest. Ik hoop dat het voor heel veel dieren vandaag een feestdag wordt en uiteraard niet alleen vandaag.

Ik las vandaag in de krant een leuk artikel over de Chinese Dierenriem waaruit blijkt dat ik, geboren in 1958 tot het teken van de hond behoor.

Wel grappig als je weet dat één van mijn beste maatjes, mijn hond Ripley is. Ook straks gaan we weer samen op pad naar onze favoriete plek de uiterwaarden van de Lek, waar we samen de boel verkennen. Ik met mijn fotocamera, zij met haar neus. Wel een leuke bijkomstigheid is dat nu ik weet dat ik me nu net als zij een beetje hond voel en dat geeft die dierendag toch weer een speciaal tintje.

Hieronder nog een korte beschrijving van het karakter van de hond volgens de Chinese astrologie, zal best voor de meeste honden opgaan, maar mij valt vooral die koppigheid op, dat heb ik wel gemeen met Ripley.

 

chinese-horoscoop

 

http://www.catharinaweb.nl/astrologie/chinese/chinese-sign.htm

De Hond is trouw, loyaal, verdraagzaam en de kampioen van het goede doel. De Hond heeft een afkeer van ongerechtigheid en oneerlijkheid. Honden zijn eerlijk en open, ze kunnen niet goed ergens omheen draaien.

Soms zijn ze ook erg koppig, vaak behulpzaam. De Hond is het meest zorgzame teken van de Chinese dierenriem, en kan zich de problemen van anderen erg aantrekken.

Integer en betrouwbaar, met een scherpe intuïtie en een goed aanvoelend vermogen.

Honden houden niet van grote gezelschappen en hebben een bloedhekel aan confrontaties, ook al kan een Hond daar op zich heel goed mee omgaan. Hij is eeen prima gesprekspartner met gevoel voor humor. Honden zien de dingen soms te zwart/wit en kunnen ook te veel in het verleden leven.

Een Hond is ook gevoelig voor depressies, maar komt er meestal wel snel weer uit. Over het algemeen is de Hond het betrouwbaarste teken van de dierenriem, en geneigd iedereen alles te vergeven. Een Hond steunt je wanneer je dat nodig hebt, motiveert je als je het niet meer ziet zitten, troost je als je verdrietig bent en staat (bijna) altijd voor je klaar.

Als kind is de Hond meestal erg gehoorzaam en soms wat angstig. Dit kind heeft veel aanmoediging nodig. Honden voelen zich doelloos en verloren wanneer ze alleen wonen, maar wanneer ze omringd zijn door mensen die van hen houden is het leven vol geluk.

Als ouder vaart een Hond op instinct, en dat gaat uitstekend. Ze zijn geduldig, warm, en hebben veel liefde, tijd en zorg. Nadeel kan zijn dat ze soms tè veel zorg hebben.