A Different Corner – George Michael (1986)

corner1

 

 

 

I would promise you all of my life
But to lose you would cut like a knife
So I don’t dare, no I don’t dare

 

“A Different Corner” is a song written and performed by George Michael which was released on Epic Records (Columbia Records in the U.S.) in 1986.

At the time of its release in April 1986, Michael was still a member of pop duo Wham! (the song is included on Wham!’s album Music from the Edge of Heaven only released in Japan and North America as well as their compilation album The Final released worldwide), though he and partner Andrew Ridgeley had announced that they would split in the summer after a farewell single, album and concert. Michael had already enjoyed a solo #1 in the UK Singles Chart in 1984 with “Careless Whisper”, which was credited as Wham! featuring George Michael in the US.

After radio DJ Simon Bates first aired A Different Corner on Radio 1, he rated the song so highly that he immediately played it again from the beginning. Michael went back to the top of the UK chart with “A Different Corner”, he became the first solo act in the history of the UK chart to reach #1 with his first two releases, although he was hardly an unknown or new act on either occasion due to his previous hits with Wham!. The song was also credited with being the second #1 (after “I Just Called to Say I Love You” by Stevie Wonder) which was written, sung, played, arranged, and produced by the same person.[citation needed] The song reached #7 in the U.S. Billboard Hot 100, becoming the first single credited solely to Michael to become an American top-ten hit.

The song was also remixed for his compilation Ladies & Gentlemen: The Best of George Michael. This version omitted the guitar and the chorus from Andrew Ridgeley.

 

 

 

Vind dit nog steeds één van de mooiste love-songs. Het beste nummer van George Michael ook.

 

Take me back in time maybe I can forget
Turn a different corner and we never would have met
Would you care

 

Een zinnetje zo waar. Soms zou je willen dat je iemand helemaal niet had leren kennen, niet had ontmoet. Het doet best pijn als iemand die je niet wil missen geen aandacht meer voor je heeft en je eigenlijk al vergeten is. Al lang iemand anders heeft die een hoofdrol in zijn of haar leven opeist.

Het beste is dan het hoodstuk afsluiten, doorlopen, niet meer omkijken en een andere weg inslaan………
Maar ja……. zo simpel is dat nog niet

Sex & Drugs & Rock & Roll – Ian Dury (1977)

ian dury

 

“Sex & Drugs & Rock & Roll” is a song and single by Ian Dury. It was originally released as a Stiff Records single with “Razzle In My Pocket” as the B-side, on 26 August 1977. The song was released under the name ‘Ian Dury’ and only two members of the Blockheads appear on the record – the song’s co-writer and guitarist Chas Jankel and saxophonist Davey Payne.
The song was written by Ian Dury and Chas Jankel in Dury’s flat in Oval Mansions, London (nicknamed “Catshit mansions” by Ian) that overlooked The Oval cricket-ground. The pattern of work adopted by the pair involved Dury presenting Jankel with his hand-typed lyric sheets. According to Chas in Sex And Drugs And Rock And Roll: The Life of Ian Dury he would be repeatedly given the lyric for “Sex And Drugs And Rock And Roll” but Jankel kept rejecting the song, only for it to be at the top of the pile again the next time, only to be rejected again. This went on until Dury sung the song’s guitar riff to Chas and sang the song’s title in time with Chas’s riff.

Sometime later Jankel heard the Ornette Coleman tune “Ramblin”, (from his album Change of The Century, which included also Charlie Haden and Don Cherry) and heard exactly the same bass riff being played by Haden. Ian Dury once apologised to Coleman for lifting the riff but, as Coleman explained, he (or possibly Haden) had lifted it himself from a Kentucky folk tune called Old Joe Clark. An alternative version to this story exists: as Dury explained when he guested on BBC Radio 4’s Desert Island Discs, he had apologised to Haden at Ronnie Scott’s Club for the riff lift, who responded by saying there was no need for an apology as he had lifted it from an old cajun tune.
The single did not chart, selling only around 19,000 copies (a small amount for a single in 1977) but won critical acclaim. The original single was deleted after only two months.
Released as it was in the height of the popularity of punk rock, the song was misinterpreted (as it is often is to this day) as a song about excess as its title and chorus would suggest. Although the single was banned by the BBC, a number of Radio 1 disc jockeys, including Annie Nightingale and John Peel, continued to promote the record by playing the mildly salacious B-side “Razzle In My Pocket”. Dury himself, however, maintained that the song was not a punk anthem and said he was trying to suggest that there was more to life than a 9-to-5 existence (such as in his track-by-track comments in the sleeve-notes of Repertoire Records’ Reasons To Be Cheerful: The Best Of Ian Dury & The Blockheads compilation). The verses themselves are at times somewhat riddle-like, although always suggestive of an alternative lifestyle:

Here’s a little bit of advice, you’re quite welcome, it is free
Don’t do nothing that is cut-price, you’ll know what they’ll make you be
They will try their tricky device, trap you with the ordinary
Get your teeth into a small slice, the cake of liberty

The title of the song became part of the English language and was later used in many other song lyrics.

 

 

 

Soms lees je verhalen die je behoorlijk aangrijpen. Die je aan het denken zetten.

Zo’n verhaal is voor mij het verhaal van Wim Kieft. In het boek dat onlangs verscheen vertelt hij het verhaal van iemand die door heel diepe dalen is gegaan en daar nu een beetje aan het uitkrabbelen is.

 
Iemand die heel veel mensen gekwetst heeft, die veel mensen die om hem gaven is kwijt geraakt en daar nu spijt van heeft, maar beseft dat er te veel kapot gemaakt is om dingen weer helemaal te herstellen.

 
Maar ook iemand die nog dagelijks op moet passen om niet weer in dezelfde valkuil(en) te vallen, iemand die nu beseft dat die altijd zullen blijven loeren die valkuilen. Een man die nu clean is, maar die heel erg dicht staat bij een nieuw verval.

 
Dat verhaal grijpt me aan. Hoewel ik geen ervaring op dat gebied heb, probeer ik toch een voorstelling te maken hoe zo’n leven er uit moet zien. Hoe wanhopig een mens die aan deze ziekte lijdt zich moet voelen. Hoe wanhopig mensen die om zo iemand geven zich moeten voelen.
De alinea in het boek die me het meest aangreep was de volgende.

 

 

 

En de rest van de avond?
‘Ook lachen. Ik had eerlijk gezegd een hartstikke gezellige tijd. De leukste avond sinds jaren. Ik zat aan tafel met Van Hooijdonk, de broertjes Witschge, Johnny, dat soort jongens. De meesten wisten wel van mijn problemen. Het voelde vertrouwd. Er werd om me heen wel gedronken, maar daar had ik geen last van. Toen iedereen aangeschoten begon te raken, ben ik wel vertrokken. Dat gaf me een ontzettend goed gevoel. Ik had het ook zonder drank eigenlijk prima naar mijn zin gehad. En ik had de verleiding weerstaan om mee te drinken. Trots voelde ik me. Ik kon er nauwelijks van slapen die nacht, gewoon van blijheid. De volgende ochtend zat ik op een stoel voor het raam, naar de zee te kijken. Godver, dacht ik bij mezelf, dit is toch wel een overwinning. Ik moest huilen. Ik voelde echt dat ik een stap had gemaakt.’
-Mooi toch?
‘Ja. Maar het lullige en het enge is alleen: een seconde later voelde ik me heel anders. Toen dacht ik opeens bij mezelf: ik kan ook nu de cokeboer bellen, dan sluit ik me hier op in deze kamer en dan laat ik roomservice een paar koude flessen Chardonnay brengen. Dat is angstaanjagend, zo’n gedachte die dan uit het niets zo sterk bij je opkomt. Dat je zó de kolder in je kop kunt krijgen. Het had die dag heel weinig gescheeld, of ik was weer begonnen.’

 

 

Een gebeurtenis op een avond toen hij al bijna een half jaar clean was. Onvoorstelbaar eigenlijk dat een mens toch zo snel weer kan terug vallen en dat zo’n goed gevoel je ineens kan doen besluiten om iets impulsiefs te doen wat dat goede gevoel meteen weer afbreekt.

 
Met name deze alinea, maar eigenlijk het hele verhaal heeft me toch weer een hoop (bij)geleerd. Ik ken in mijn eigen omgeving ook best mensen die gevoelig zijn voor een verslaving of die van het een op het andere moment van mening kunnen veranderen en dan toch dingen doen waarover ze kort daarvoor besloten hadden het niet meer te doen.

 
Het menselijk brein zit sowieso al behoorlijk ingewikkeld in elkaar, laat staan als een stoornis, een ziekte, of aan verslaving de boel nog eens extra complex komt maken en het aantal valkuilen onoverzichtelijk wordt.

 
Ik hoop dat Wim Kieft het gaat redden. Hij komt op mij over als een sympathiek mens, tenminste als ie niet onder invloed is van alcohol of drugs, want meestal worden mensen daar een stuk onsympathieker van.

Monkey – George Michael (1988)

george-michael-monkey-1988-4

 

“Monkey” is a US number-one hit song by George Michael. It was released as a single in 1988 and reached #1 on the US Hot 100 and #13 on the UK Singles Chart. “Monkey” debuted at #42 on 9 July 1988, reaching #1 for two weeks, beginning 27 August 1988.
“Monkey” became George Michael’s eighth #1 US single, and the fourth consecutive #1 from the Faith album. George Michael joined Michael Jackson and Whitney Houston as three artists who all had four or more consecutive number one singles during the 1987-1988 era, from one album (Michael Jackson scored five #1 hits from a single album (Bad) while Whitney Houston scored seven consecutive #1 hits from two albums).
“Monkey” also reached number one in the U.S. Hot Dance Club Play chart for two weeks and became his first dance number one. When the song was released as a single, the single version was remixed by Jimmy Jam and Terry Lewis.

 

 

“The Monkey Is Off My Back, But The Circus Is Still In Town”, deze uitspraak las ik afgelopen dagen in een boek wat ik aan het lezen ben. Het boek gaat over oud-voetballer Wim Kieft.

Hij verhaalt in dit boek vooral over zijn strijd met de verslavingen. Niet eens zozeer om die verslavingen uit te bannen, want ik geloof dat dat vrijwel onmogelijk is, maar om ze onder controle te houden. Een zeer indrukwekkend verhaal, te meer omdat ik Wim Kieft altijd heb gezien als een heel vriendelijk en zacht persoon. Maakt indruk om het verhaal te lezen van iemand die zijn leven (en dat van anderen) helemaal naar de knoppen helpt door zijn verslavingen.

Terugkomend op die uitspraak in het boek van Kieft, zette dat mij wel aan het denken. Ik ben (gelukkig) niet iemand die verslavingsgevoelig is en heb een vrij sterke wil geloof ik, maar ook in mijn geval zijn er best dingen die ogenschijnlijk afgesloten zijn, maar die toch ergens op de achtergrond altijd aanwezig blijven. In mijn geval moest ik even denken aan relaties/vriendschappen e.d. die afgesloten zijn naar mijn idee, maar toch ergens in het hoofd blijven dit soort dingen, bij mij in ieder geval, heel lang aanwezig. Best moeilijk, zo niet onmogelijk dus om het helemaal los te laten, knap ook als je dat toch wel kunt.

Heb dus best veel begrip voor zo iemand als Wim Kieft, die zijn leven behoorlijk lang heeft laten beheersen door alcohol en cocaïne. Lijkt me een behoorlijke klus om dat onder controle te krijgen, als ik naga dat ik al moeite heb met het loslaten van mijn ‘monkeys’

Painter Man – Boney M (1979)

painter

 

 

 

 

 

Painter Man is a song by the music group, The Creation. The song was the group’s second, and most successful, single. The work itself is quite disjointed – a clear depiction of a band concentrating on each section of the song, one part at a time. Either the lyrics are being sung, or the guitars are playing, giving the image of a band which is striving for the right chords at the right time, working one minute on manipulating the guitar, the next minute the attention being focused on the backing.

“Painter Man” was later covered by the 1970s pop group Boney M., and reached number 10 in the UK single charts in 1979. The song was included on their 1978 album Nightflight to Venus and had been released in Continental Europe as the double A-side “Rasputin”/”Painter Man” in 1978. In the U.K. the song was however given A-side status and also released as a 12″ single in clear red and clear yellow vinyl.

 

 

 

Mijn meisje maakte zich deze ochtend nogal druk om een artikeltje in de Telegraaf. Het artikeltje ging over het geluk dat Connie Breukhoven gevonden heeft. Connie’s grootste onthulling was de sprekende kop. Haar nieuwe vriend (zo’n jaar of 15 jonger) heeft, trots als ie is op zijn nieuwe ‘verovering’ van haar een geschilderd portet laten maken.

Ik probeerde op mijn stuntelige manier haar humeur een beetje de goede kant op te krijgen door op te merken dat ik dat eigenlijk best een leuk idee vond en dat als ik enige tekenkwaliteiten zou hebben ik ook best een portret van mijn meisje zou maken.
Die opmerking had toch niet helemaal het, door mij, gewenste effect. Ik had namelijk een plannetje wat ik door dit artikel een beetje in gevaar zag komen. De ergernis over Connie zat blijkbaar toch iets dieper en werd groter naarmate ze het artikel verder las. Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Toen ook ik het artikel gelezen had, had ik beslist geen ergernis. Ik vind het ontzettend leuk voor de altijd zo bescheiden Connie, die zich blijkbaar nog steeds Breukhoven noemt, dat ze op een klein schilderijtje vereeuwigd wordt. Wil niet ieder meisje de aandacht die zij krijgt en zo bewonderd worden als zij, dacht ik. Het is toch geweldig voor haar dat ze op haar 63e nog zo veel geluk vind. Ik moet ook toegeven dat de foto die bij het artikel staat een vrouw laat zien die er op haar 63e nog best ‘leuk’ uitziet, op de foto.

Het meisje Conne is nu dus 63 en heeft eindelijk de trouwe, monogame vent die ze zocht. Een kerel die echt monogaam wil zijn. Nou is dat op zich niet zo’n verdienste, want uiteraard is dat iets wat iedere man wil, monogaam en trouw zijn!

Nee, ik voelde dus beslist geen jaloersheid bij het lezen van dit artikel, ook niet iets anders wat ook maar enigszins op ergernis lijkt. Ik word er alleen maar blij van als ik over zo veel geluk lees. Doet me alleen maar beseffen dat ik ook in mijn handjes mag knijpen en mijn meisje ook wel een beetje. Ik kan alleen niet zo goed schilderen helaas.

Teder leg ik mijn handen in de nek van mijn meisje, mijn handen dwalen verder, om daarmee haar ergernis een beetje weg te masseren ………..

 

 

 

Heaven and Earth – Yes (2014)

Heaven_and_Earth_Yes_Dean

 

 

Heaven & Earth is the twenty-first studio album from the English progressive rock band Yes, first released on 16 July 2014 on Frontiers Records. It is their first album with singer Jon Davison in the band’s line-up. It was produced by Roy Thomas Baker, who first worked with the band on recording sessions in 1979, and mixed by former member Billy Sherwood.
About the name of the album, guitarist Steve Howe stated, “In a way, the parallel of saying ‘Heaven And Earth’ is the same as saying good and bad, yin and yang, up and down, left and right. They’re two extremes, but I think the way Roger and I liked it was that in fact the Earth is a physical place where you can measure stuff and you can do quantum physics. [...] But Heaven is an unknown place of no particular destination as far as anybody knows. And yet it doesn’t matter whether you’re totally tied up in a religious belief or whether you’re spiritual in a way. That doesn’t require religious commitment — it just requires awareness to the fact that there’s obviously something out there that we don’t know about. [...] it sums up the dualistic quality of the known and the unknown and the more you look at the known the more you see that there’s even more unknown than you knew before.

Unlike the previous studio album Fly From Here, which was partially based on older compositions by Downes and producer/former member Trevor Horn, Heaven & Earth is made of new material only. For his first album with Yes, Davison was fully involved into the songwriting process; Squire stated: “he contributed very strongly to [the new album] in terms of writing, both musically and lyrically. [...] [He] has brought in an interesting quality of songwriting and lyric writing. He has pretty much written all the lyrics for this album”.Describing Davison’s songwriting skills as “excellent”, Howe positively compared Heaven & Earth to Fly From Here in terms of songwriting process: “Benoit [David] wasn’t a writer, really. That’s why Trevor Horn was involved in writing [...] Jon is really excellent.” About writing and recording his first album with Yes, Davison himself commented “I thought it might be [a lot of pressure] but it turned out not to be at all. I got to know them really well and [their] composing styles and patterns and pace.” Davison travelled into various different places in order to meet all the other members separately and compose the songs with them.

 

 

 

De Britse progressieve rockband Yes kent vele incarnaties, met bassist Chris Squire als enige permanente lid. De huidige formatie bevat verder oudgedienden Steve Howe (gitaar), Alan White (drums) en ex-Buggles-lid Geoff Downes (toetsen). Op het 21e album Heaven & Earth maakt Glass Hammer-zanger Jon Davison zijn debuut.

Het 21e album al weer van deze band en een verrekte lekker klinkend album, al kan het feit dat ik het beluister op de eerste dag van mijn vakantie een klein beetje invloed hebben op mijn mening.

De meeste Yes-fans zullen ongetwijfeld dit album helemaal afbranden en vinden dat het allemaal te gemaakt klinkt, te commercieel misschien. Ieder zijn smaak. Ik vind dat er lekkere muziek op staat (maar zoals ik al eerder schreef, ik ben in vakantiestemming!) en die stem van zanger Jon Davison lijkt inderdaad een heel klein beetje op de stem van Jon Anderson ;-)

Easy Livin’ – Uriah Heep (1972)

uriah_heep-easy_livin_1972

 

“Easy Livin'” is a song by the British rock band Uriah Heep, released as the second single from their 1972 album Demons and Wizards.The band has also shot a basic music video for the song in 1972.It was the band’s only hit in the United States, peaking at #39 on the Billboard Hot 100 in September 1972. The song’s greatest success came in the Netherlands, where it reached #5 on the singles chart. The single also peaked at No. 25 in Canada. In 1988 the band released a live version of the song, with new vocalist Bernie Shaw, as a UK single from the album Live in Moscow.
The song was released in 1989, single live version. In 2006,Uriah Heep released “Easy Livin': Singles A’s & B’s” called a collection, which also included the name of the song. In 2009, the band released “Easy Livin'” “Celebration” album alternative studio version.
“Easy Livin'” did not reach their home country singles charts but was a big success in Germany it took place at #15, Netherlands it has its biggest success and charted at #5,in Scandinavia it took place at #17, in France at #35, and disappointing #75 in Australia. And along with “The Wizard” helped the band to broke to fame and gave them high popularity in many countries.
The song is very dynamic and fast but in fact Mick Box uses only five chords to play it and that chords are Dm,F,G,Am and Bm.The chords Dm,F and G are always being played in the first parts and as an intro too.The song has three verses and also three choruses in the beginning there is an intro and in the finishing there is an outro. The song has been included in many of live concerts of Uriah Heep as it has been released it has been first played live in 1973. It also has been included to many of Uriah Heep live albums. The song is Uriah Heep’s second most covered song behind “Lady in Black”.

 

 

Nog even de laatste restjes wegwerken en dan gaat op de werkplek de stekker er voor minstens 3 weekjes uit. Deze jongen schakelt over op Easy Livin’.

 
Een ontzettend vervelend vooruitzicht uiteraard om 3 weken even niets meer te moeten, maar van alles te mogen.

 

Ik ben van plan er een echte vakantie van te maken. Voor mij houdt dat in even niets of in ieder geval zo min mogelijk plannen. Geen lijstje vol met voornemens voor de komende weken. Geen ik ga dit en ik ga dat, dingen gewoon laten gebeuren en als dan het weer ook nog een beetje mee wil werken weet ik zeker dat het de komende 3 weken best goed gaat komen.

Een Vlucht Regenwulpen – Maarten ‘t Hart (1971)

regenwulpen

 

 

Een vlucht regenwulpen is een psychologische roman van Maarten ‘t Hart uit 1978. In 1981 werd op basis van het boek de gelijknamige film Een vlucht regenwulpen gemaakt.
De hoofdpersoon is Maarten, die vertelt in de ik-vorm. Hij wordt geplaagd door dwanggedachten en pleinvrees. Het verhaal begint in de tegenwoordige tijd als Maarten naar een trouwreceptie gaat, maar er volgen veel flashbacks, waardoor er bijna sprake is van verschillende tijdlagen.
Op de trouwerij van zijn enige vriend Jacob maakt de dertigjarige hoogleraar celbiologie, Maarten , kennis met een meisje. Het blijkt de jongere zus te zijn van zijn grote eenzijdige jeugdliefde Martha. Hij maakt een afspraakje met haar voor een bezoek aan een klassiek concert. Op weg naar huis krijgt hij dwanggedachten. Hij vreest dat hij nog maar twee weken te leven heeft en het concert niet zal halen.

 

 

Een paar weken geleden was ik een paar dagen op cursus. Ook op mijn leeftijd is dat dus nog nodig en ambitieus als ik ben gaat niets mij te ver om mijn carriëre-mogelijkheden te vergroten, dus voor een paar dagen cursus draait deze jongen (bekt best wel vlot voor een kerel van 55) zijn hand niet om.

Best leuk om een paar dagen met dezelfe vakidioten, zeker als één daarvan een aantrekkelijke jongedame is, op te trekken en als de cursusinhoud niet altijd even boeiend is, dan zijn daar altijd nog de pauzes en de lunches, die tot vermakelijke gesprekken of soms discussies lijden.

Op één van die dagen kwam het gesprek op de gemeente Maassluis, één van de cursisten deed in die gemeente hetzelfde werk als ik en na wat uitwisseling van ervaringen op werkgebied kwam het gesprek op Maarten ‘t Hart. Met gepaste trots vertelde zij namelijk dat Maarten uit Maassluis kwam en in zijn boeken nogal eens over zijn geboorteplaats schreef.

Tot mijn schaamte moest ik toegeven dat ik nog nooit iets van Maarten ‘t Hart had gelezen, maar ik heb haar beloofd dat ik die zonde uit zou wissen.
Ik ben nu eenmaal iemand van “een man een man, een woord een woord” dus heb ik een boek van ‘t Hart gepakt en heb de stoute schoenen aangetrokken.

Uit mijn middelbare schooltijd kon ik mij vaag herinneren dat in die tijd “Een vlucht regenwulpen” nogal op veel boekenlijsten voorkwam, dus ben ik in dat boek begonnen. Ik was erg benieuwd wat ik allemaal over Maarten en vooral over Maassluis te weten zou komen. Wel over Maassluis werd ik niet zo heel veel wijzer, maar over Maarten des te meer.

Het boek verhaalt over Maarten die opgroeit in een gereformeerd gezin. Door deze opvoeding groeit hij vrij geisoleerd op, iets wat in zijn schooltijd en zijn latere leven een grote invloed op zijn functioneren heeft. Een eenzame man die moeite heeft met contacten. Een man ook die zijn moeder adoreert.

“Ik was niet gesoleerder dan anderen, ik had alleen maar minder vertrouwen in de surrogaten die werden aangeprezen als middelen om de eenzaamheid te verdrijven : liefde, vriendschap, gezelligheid . Het enige wat geen surrogaat was, was de vanzelfsprekende , woordeloze intimiteit zoals die bestaan had tussen mijn moeder en mij .”

Iets wat mij dan weer triggert, omdat die adoratie tussen mij en mijn moeder volledig ontbrak.

Een man ook die worstelt met heel veel dingen, zoals dus de liefde, die hij krampachtig op afstand pobeert te houden door in het geheim zijn liefde en zijn hart te schenken aan Martha, die hij overigens nooit heeft durven benaderen. Een man die de mooiste gesprekken met vrouwen heeft op het moment dat hij alleen is en de vrouw in kwestie als een droombeeld bij hem is, maar ook iemand die worstelt met het geloof en dat geloof ook verliest. Kortom een ingewikkeld mens, die het leven ook enorm ingewikkeld vindt.

Het boek eindigt met een val van Maarten tijdens een tocht door de bergen die hij met twee bevriende conferentiegangers in Zwitserland onderneemt. Met die val wordt zijn angst om dood te gaan bijna werkelijkheid, wat weer leidt tot beangstigende droombeelden, waarin ook zijn Martha weer een rol speelt. Droombeelden die ook leiden tot een ongelofelijk vredig gevoel bij Maarten.

Datzelfde effect heeft dit boek niet op mij. Het is een interessant boek dat zeker, maar ook een boek dat ik zeker niet in één adem heb uitgelezen. Een ingewikkeld verhaal, over een ingewikkeld, maar zeker boeiend mens. Ik ga dan ook zeker nog minimaal één, maar wellicht meerdere boeken van Maarten ‘t Hart lezen.