Never A Dull Moment – Rod Stewart (1972)

rod stewart

Never a Dull Moment was the 4th solo album by rock musician Rod Stewart, released in the summer of 1972.. It became a UK number-one album (for two weeks) and reached number two on the US Album chart the same year. The track, “You Wear It Well”, co-written by Stewart and classical guitarist Martin Quittenton, was a smash hit (another UK No. 1; in US No. 13), as well as “Twistin’ the Night Away”, a song originally recorded (and written) by Sam Cooke.
Like many of Stewart’s albums from the era, Never a Dull Moment features significant musical contributions from the members of his band Faces. Other guest musicians included Ray Jackson of the band Lindisfarne on mandolin, Spike Heatley on upright bass, Gordon Huntley on steel guitar, Dick Powell on violin, Pete Sears on piano and bass.
“Mama You Been on My Mind” is a cover version of a Bob Dylan song. Stewart’s version is one of the songs featured in Nick Hornby’s book 31 Songs.
“Angel” is a tribute to, and written by Jimi Hendrix, who had recently died. Ronnie Wood and Jimi Hendrix had shared a flat in the late ’60s and were both at a Soho club the night he died. The song can be heard in one of the scenes of the film Charlie’s Angels.

friends

Eerder vandaag schreef ik al iets over iemand waar ik een tijdje, bijna dagelijks leuk contact had. Stom van me natuurlijk, ik moet dat los gaan laten, maar mede door mijn PDD NOS is dat een dingetje. Het los laten van dingen of mensen waar ik een band mee heb en ik voelde, gek genoeg, een band met die vrouw.

Als je dan zo’n stukje schrijft ga je toch weer terug denken en schieten er leuke dingen in je gedachten. Veel leuke dingen, want we hadden, naar mijn mening in ieder geval, leuk contact.

Het was een leuk, creatief en druk mens. Altijd wel iets om handen. Of dat nu haar blogs waren, haar gedichten, haar muziek, haar fotografie en uiteraard haar meiden, een verhuizing, familie, af en toe een relatie proberen, werk, wateroverlast, of een vlooienplaag. Dat in combinatie met het verwerken van de nodige gebeurtenissen uit haar verleden maakten dat het mij af en toe duizelde van de drukte en bijna chaos in haar leventje.

Eén van haar geliefde uitspraken was dan ook “Never A Dull Moment” en inderdaad tijd voor rust was er amper. Ik had bijna het gevoel alsof ze bang was voor die rust, maar dan kom ik weer terug op mijn vorige blog. Dat moet ik niet invullen…….

Ik ben haar, noodgedwongen, langzaam uit mijn brein, uit mijn gedachten aan het poetsen, maar dat kost tijd en eerlijk gezegd betwijfel ik of me dat helemaal gaat lukken. Normaal gesproken ben ik nogal een sterk persoon met een sterke wil en wat ik wil lukt me in de regel wel. Dat ik betwijfel of het me dan ook gaat lukken om haar uit mijn gedachten te bannen, geeft aan dat ik dat misschien helemaal niet wil.

Dat mooie mens heeft namelijk op mij, en beslist niet alleen door haar mooie ogen, nogal indruk gemaakt. Ze heeft me dingen laten (in)zien die me verder hebben geholpen en er zijn niet zo heel veel mensen die dat hebben gedaan. Als het me al lukt om haar uit mijn gedachten te poetsen, in mijn hart zal er altijd een plaatsje zijn voor die vrouw, bedankt voor die leuke tijd samen Yvon, al was het maar virtueel!

Somebody – Depeche Mode (2)

blasphemous_rumours_somebody

 

 

I want somebody to share
Share the rest of my life
Share my innermost thoughts
Know my intimate details
Someone who’ll stand by my side
And give me support
And in return
She’ll get my support
She will listen to me
When I want to speak
About the world we live in
And life in general
Though my views may be wrong
They may even be perverted
She’ll hear me out
And won’t easily be converted
To my way of thinking
In fact she’ll often disagree
But at the end of it all
She will understand me

 

dm somebody

 

Blijft toch een schitterend nummer dit “Somebody” van Depeche Mode. Eén van mijn favoriete songs……..

Ik las eens ergens iets bij een somebody. Iets wat me goed bijgebleven is. Ik weet niet eens goed meer waar. Ik geloof dat het was bij iemand die verdriet had omdat ze bang was dat ze een vriendschap, zo’n somebody voor haar, een vriendschap dus die haar heel veel waard was kwijt aan het raken was, maar dat doet er verder ook niet zo veel toe. Wat ik daar las was wel waar.

“Je kunt een ander niet veranderen, ook niet wat die ander voor jou wil betekenen of niet.”

Dat is gewoon zo en soms neemt iemand een besluit, een besluit waar waarschijnlijk goed over nagedacht is. Ook als dat besluit betekent dat jij niet (meer) in zo’n leven past zul je dat moeten accepteren.

Dat besluit was me eigenlijk al een poosje duidelijk. Ik ben iemand die nogal gevoelig is voor dat soort dingen, ik kijk goed om me heen en heb geleerd om veel te zien, maar ook voor iemand die minder goed oplet waren de signalen overduidelijk.

Omdat je iets voor die persoon bent gaan voelen, overigens zonder wat voor bijbedoelingen dan ook, maar gewoon als vriend, als maatje, wil je het eigenlijk niet zien, maar ze zijn er en wel overduidelijk.

Juist omdat je het mens zo leuk vind, vind je dat jammer, maar zoals gezegd. Je kunt daar niets aan veranderen. Als de behoefte er niet is heb je dat te accepteren. Het is even slikken, want je mist die dagelijkse berichtjes, de lolletjes over en weer, maar je was het in feite al veel langer kwijt.

Wat de oorzaak is van deze afstand is me niet helemaal duidelijk, zo slim ben ik dan dus ook weer niet. Die reden weet er maar één.
Afscheid nemen van iemand die dierbaar geworden is is best lastig. Ik ervaar dat ook nu weer, maar het is niet anders. Dit heb ik nu eenmaal niet zelf in de hand.

Voorlopig is het tijd dus om dingen los te laten die er blijkbaar niet (meer) zijn. Het gaat me lukken, want ik ben een gezegend mens die een paar mensen om zich heen heeft die om me geven en ik heb maar een paar mensen nodig om me veilig en goed te voelen.

Toch was en is het best wennen, die stilte aan de andere kant, maar wie weet komt aan die stilte nog een keer een eind. Life is full of surprises en die persoon aan de andere kant zat vol met surprises, misschien maakte dat haar zo leuk.

Ik heb het nodige van me afgeschreven de laatste dagen, vooral voor mezelf. Op deze manier verwerk ik dingen nu eenmaal het liefst en het snelst. Maakt ruimte en rust in mijn hoofd en dat heeft dat hoofd nodig.

Ik beloof nog niet dat dit het laatste blogje is, maar de ruimte en rust beginnen te komen. Voorlopig hoop ik dat het met haar goed gaat, want vooral dat gun ik haar het meest ………

Break On Through – The Doors (1967)

BreakOnThrough7inchSleeve_IM02

 

 

 

“Break On Through (To the Other Side)” is a song by The Doors from their debut album, The Doors. It was the first single released by the band and was unsuccessful compared with later hits, reaching only number 126 in the United States. Despite this, it became a concert staple and remains one of the band’s signature and most popular songs.
Twenty-four years after its original US release, “Break On Through” became a minor hit in the UK, peaking at number 64 in the singles chart.
The song also appears as track one on the band’s debut album. Elektra Records’ censors objected to the drug use implied by the repeated line “she gets high”. The original album version and all reissues until the 1990s have the word “high” deleted, with Morrison singing “she gets” four times before a final wail. Live versions and more recent remastered releases have the full line restored. Regardless, classic rock radio stations, the iTunes release and most compilations continue to use the censored version, as it is the version most familiar to listeners.

This is the one song that most people identify with The Doors prehaps even more so than “Light my Fire”.
As to the meaning…who really knows? It can mean lots of stuff to lots of different people,which is one sure sign of a great work of art.Jim Morrison is a leather clad rock n roll god forever!

 

 

 

Je kent het vast wel, zo’n moment dat je er even doorheen zit. Ik heb dat in de regel iedere maandagochtend ;-)

Maar zonder dollen, ik denk dat ieder mens het wel eens heeft. Zo’n moment dat je het even niet meer zo goed kunt hebben, om wat voor reden dan ook. Het kan van alles zijn wat net de aanleiding is dat het emmertje even vol zit, of zelfs over loopt.

Het kan zijn dat het op het werk tegen zit, je in een vriendschap een teleurstellende ervaring hebt, je lief een paar opmerkingen maakt die niet lekker vallen, het overlijden van een dierbaar familielid of kennis. Sommige mensen hebben het ieder jaar in de periode dat de herfst zijn intrede doet, een periode die mij dan juist weer kracht en energie geeft.

Bij ieder individu is het dus ook weer verschillend. Soms duren die periodes kort, maar het kan best zijn dat zo’n zwart gat wat dieper is en het wat langer duurt om er uit te kruipen.

De één heeft dan behoefte aan een goed gesprek, een ander heeft baat bij volstrekte rust. Wat in ieder geval helpt is het gevoel te hebben dat er in ieder geval één iemand is die je een beetje begrijpt. Het helpt al heel veel als er een SOMEBODY voor je is. Helaas zijn die SOMEBODY’s nogal schaars. Als zo’n SOMEBODY er niet voor je is, zul je het in je eentje moeten doen. Overigens ook als er wel een SOMEBODY is zul je het meeste en zwaarste werk zelf moeten doen……..

 

somebody

 

Ik heb zelf, inmiddels al weer heel wat jaartjes geleden, ook een keer een periode meegemaakt die wat langer duurde. Geen pretje dat kan ik je wel vertellen. Op één of andere manier is het me gelukt om daar over heen te groeien en als het even kan laat ik me dat geen tweede keer meer gebeuren. Ik ken inmiddels mijn beperkingen en trap als dat nodig is op tijd op de rem. Ik weet ook wat me dan te doen staat en hoe ik zo’n dreigend black hole moet omzeilen. Jim Morrison van The Doors zong het al ……. Break On Through ………

 

https://janariebuijs.wordpress.com/2014/02/05/somebody-depeche-mode-1984/

Can’t Stand Losing You – The Police (1978)

The_police-cant_stand_losing_you_s

“Can’t Stand Losing You” is a song by English rock band The Police, released from their debut album Outlandos d’Amour, both in 1978. The song also was released as the follow-up single to “Roxanne,” reaching #2 on a re-release in 1979. It was written by the band’s lead singer and bassist Sting as a song about suicide.
The song also gained controversy for its single cover art, featuring Stewart Copeland hanging himself.
“Can’t Stand Losing You” features lyrics which, according to Sting, is “about a teenage suicide, which is always a bit of a joke.” Sting also claimed that the lyrics took him only five minutes to write.
The original single was banned by the BBC because of the controversial cover (an alternative cover was released in some places). As Sting described: “The reason they [the BBC] had a problem with “Can’t Stand Losing You” was because the photo on the cover of the single had Stewart standing on a block of ice with a noose around his neck, waiting for the ice to melt.” Despite this, or perhaps because of the extra attention from the controversy, it became the group’s first single to break the charts, and has held a spot in their live sets ever since it was written.
The original single capped at number 42 in late 1978, but the June 1979 reissue nearly topped the UK Singles charts, held off only by “I Don’t Like Mondays” by The Boomtown Rats. “Can’t Stand Losing You” also appeared on the UK singles charts in 1980, as part of the Six Pack singles compilation set. The package (consisting of six 7″ vinyl singles) peaked at number 17 on the UK charts in June 1980. In 1995, a live version of the song was released as a single and reached number 27 in the charts.
“Dead End Job”, the B-side of “Can’t Stand Losing You”, is based on a riff Copeland wrote in high school. The song is composed in a punk rock format, and contains many expletives.[citation needed] Sting’s lyrics mention being a teacher as a dead end job, which was his job before joining The Police. The song was only available on vinyl until the release of 1993’s Message in a Box.
The instrumental track “Reggatta de Blanc” from the album of the same name originated from an improvisational stage jam played during live performances of “Can’t Stand Losing You”. This instrumental track went on to win the Grammy Award for Best Rock Instrumental Performance in 1981.
The Police performed the song on the BBC2 television show The Old Grey Whistle Test in 1978, which was their first performance on television. Sting wore a pair of oversized sunglasses as a result of a mishap with a can of hairspray during makeup, which required a trip to the hospital.
Two music videos exist for the song. One features the group playing the song on a stage with Sting wearing huge glasses. Slow motion shots of the group live appear as well. The second features the group performing the song in front of a red backdrop. This was filmed on the same day as the red backdropped version of “Roxanne”.

lose-friend
Het valt inderdaad niet mee om iemand kwijt te raken. Of dat nu is omdat iemand overlijd, of omdat iemand er voor kiest om een andere weg in te slaan, een weg waar jij niet meer bij past. Ontzettend pijnlijk is het zeker als iemand laat weten het bij een ander nog leuker te hebben dan bij jou en je daarom niet meer wil zien. Zulke gebeurtenissen zijn op zijn zachtst gezegd minder aangenaam.

Het verwerken daarvan heeft tijd nodig. De ene keer ook meer dan de ander. Vaak ligt het ook aan de manier waarop zo iets gaat. Bij een overlijden is het afscheid nemen namelijk onherroepelijk, al kan ook dan het verwerken behoorlijk lang duren.

Bij een beëindiging van een relatie of vriendschap blijft altijd de vraag waarom. Is ook vaak de teleurstelling groter, zeker als het waarom niet echt duidelijk is. Als je te horen krijgt dat het niet aan jou ligt, dat je een mooi en lief mens bent, maar dat de ander verder wil met zijn of haar leven en dat jij daar dus blijkbaar geen deel meer van uit mag maken.

Dat je heel vriendelijk bedankt wordt en dat ze je het beste wensen, dat je voor altijd in hun hart zit, maar dat ze verder niets meer met je te maken willen hebben en ook niets meer van je willen horen. Jij mag er verder mee doen wat je wil, maar de ander is er dus al helemaal klaar mee!

Persoonlijk heb ik daar nogal moeite mee. Ten eerste kost het mij al moeite om me zo vertrouwd met iemand te voelen dat ik iemand als vriend beschouw. Als ik dan eenmaal iemand in mijn wereld toelaat en iemand vertrouw zit die daar niet voor niets, dan voel ik ook echt iets voor die iemand. Als dan op den duur blijkt dat dat andersom dus niet zo was, komt zoiets hard aan en kost het mij tijd om het los te laten, als dat al helemaal lukt, want het is namelijk niet voor niets dat ik die iemand toe liet!

Helaas zijn er twee mensen nodig om een vriendschap op te bouwen en te bewaren. Ook deze keer mocht het weer niet zo zijn. Was ik die vriend net niet, al lag het niet aan mij, maar dat is een schrale troost……..

Without You – Harry Nilsson (1971)

4-Harry-Nilsson-Without-You

“Without You” is a song written by Pete Ham and Tom Evans of British rock group Badfinger, and first released on their 1970 album No Dice. The song has been recorded by over 180 artists, and versions released as singles by Harry Nilsson (1971) and Mariah Carey (1994) became international best-sellers. Paul McCartney once described the ballad as “…the killer song of all time.”
In 1972, writers Ham and Evans received the British Academy’s Ivor Novello Award for Best Song Musically and Lyrically.
First recorded by the rock group Badfinger, the song was composed by two of its members. Two streams, referring to real events in the songwriters’ lives flowed together to create the song. Pete Ham had written a song originally titled “If It’s Love” but it had lacked a strong chorus. At the time of writing the band shared residence with the Mojos at 7 Park Avenue in Golders Green. One evening, in the midst of the parties, songwriting, touring, in Golders Green, Ham and his girlfriend Beverly Tucker were about to go out for the evening. But just as they were leaving Tom Evans said he had an idea for a song – Ham said, ‘Not tonight, I’ve promised Bev.’ But she thought he would be wondering if he had done the right thing later, if he went out, – she told him – ‘Go into the studio, I’m fine about it..’ He said, ” Your mouth is smiling, but your eyes are sad.” The song Ham wrote that night was called ‘If its Love’ and has the verse “Well I can’t forget tomorrow, when I think of all my sorrow, I had you there but then I let you go, and now it’s only fair that I should let you know..if it’s love..” But Pete wasn’t happy with the chorus.”
Events in Evans’ love life would lead to the completion of the track. While Evans was touring in Cologne he had met the woman who would become his future wife, Marianne. She moved to London. It was a sparky relationship. “One evening he went to her friend Karen and told Karen, ‘She’s left me. I need her back. I can’t live without her.’ He flew to Bonn to find her – he wrote a song called ‘I Can’t Live’. Its chorus; “I can’t live, if living is without you, I can’t live, I can’t give any more.” And so the merging of the two songs, Ham and Evans created the hit. Ham’s verse, ‘warm, sweet, sentimental’ and Evans’ chorus, – ‘intense, dramatic, heartbreaking.'”[6] Both Ham and Evans said they did not consider the song to have much potential at the time Badfinger recorded it, and the track was slotted to close Side A of their 1970 No Dice album. Badfinger’s recording of the song, which is more brusque than its successors’ versions, was not released as a single in Europe or North America. In parallel to the song lyrics, both Ham and Evans later committed suicide. “Without You” was released backed by “We’re For The Dark” in The Philippines on Apple Records, Catalogue number APPLE-025, “Without You” was also finally released as a 3″ CD single in Japan in March 1993 along with the track “No Matter What”.
Harry Nilsson, at the time was best known for his hit “Everybody’s Talkin'” and for composing such hits as Three Dog Night’s “One”, heard Badfinger’s recording of “Without You” at a party, and mistook it for a Beatles song. After realising it was not, he decided to cover the song for his album Nilsson Schmilsson in 1971; it stayed at number 1 on the U.S. pop chart for four weeks, from 13 February to 11 March 1972. The song also spent five weeks atop the U.S. adult contemporary chart. Billboard ranked it as the No. 4 song for 1972.
In the UK, the song spent five weeks at number 1 on the British pop chart, beginning on 11 March, and sold almost 800,000 copies. It went to Number One in several other countries, including Australia (for 5 weeks), Ireland (3 weeks) and New Zealand (2 weeks).

sorrow

Eén van de “saddest songs of all time”, dit nummer van Badfinger. Uiteraard is het nummer beter bekend door de versie van Harry Nilsson, die er door zijn ietwat droevige uitstraling nog een extra dimensie aan gaf.

Ik kwam vandaag ergens in een blogje een opmerking tegen die mij aan het denken zette.

Overigens best heel opmerkelijk dat iets mij aan het denken zet, want dat gebeurt hoogst zelden…. Ik heb namelijk een vrij beperkt denkvermogen en dat denkvermogen wordt meestal in beslag genomen door dingen als voetbal, drank en vrouwen.

Het blogje ging over het wegslikken van dingen, iets wat iedereen wel doet denk ik, dat wegslikken van ergernissen, het wegslikken van verdriet, van teleurstellingen. Ik ken het ook, ik heb de afgelopen 56 jaar ook aardig wat weggeslikt.

Weglopen, afhaken en wegstoppen, vaak de weg van de minste weerstand, voor heel even geeft dat inderdaad opluchting.

Het is tenslotte ‘not done’ om te laten zien dat je teleurgesteld bent, of verdriet hebt. Beslist niet laten merken dat je ergens mee zit of dat je pijn hebt. Wegslikken, weg stoppen is het beste, ook ik heb dat vaak genoeg aan moeten horen. Keep on smiling, laat iedereen maar zien hoe leuk je het hebt, hoe grappig dat je bent.

Sorrow and pain….. ain’t that what nights are for …….

De laatste jaren echter is dat een stuk minder, heb ik mezelf aangeleerd iets te doen met dat vervelende gevoel. Niet meer wegkijken of weglopen, voor de dingen die op mijn weg komen, loop ik niet meer weg. Ik slik alleen nog de dingen weg die ik vrij makkelijk verteer, want op een gegeven moment ging al dat slikken me behoorlijk dwars zitten. Ik bleef nogal eens met een brok in mijn keel zitten, dat bleef daar soms behoorlijk lang steken. Ik heb mezelf ook aangeleerd om weinig of geen energie meer te steken in mensen die zelf ook weinig tijd en energie in mij steken. Dan maar niet, even goede vrienden!

Wat dat wegslikken van dingen nog lastiger maakt is dat je het vaak in je eentje moet of wil doen. Als je dingen met iemand kunt delen, maakt dat het in de regel iets eenvoudiger, wordt het wegslikken iets makkelijker. Helaas is zo iemand waarmee je dingen kunt en wil delen niet altijd in je leven aanwezig. Niet iedereen heeft het geluk dat er een partner, een ouder of vriend is waarmee je dat soort dingen kunt delen.
Met name ouders hebben nogal eens de neiging om wel klaar te staan met commentaar en je te overspoelen met opmerkingen als “zei ik het niet” of “ik heb je toch gewaarschuwd” of iets anders in die richting, terwijl juist een luisterend oor en een beetje begrip zo welkom zou zijn.

Ik hoop maar dat ik een ouder ben die zijn kinderen het gevoel geeft dat ze bij mij een luisterend oor vinden, een schouder om even op te leunen. Ik ben niet iemand die direct klaar staat met een oordeel of een veroordeling. Bijna niets in het leven is nu eenmaal zwart/wit, er zijn nogal wat tinten grijs (volgens mij is daar ook een film over gemaakt). Ze zijn beslist niet altijd meteen duidelijk, maar als je goed naar dingen kijkt ga je die verschillende tinten vanzelf zien.

True Colors – Cyndi Lauper (1986)

IMG_0181

“True Colors” is a song written by songwriters Billy Steinberg and Tom Kelly. It was both the title track and the first single released from Cyndi Lauper’s second album. It was the only original song on the album that Lauper did not help write.
“True Colors” spent two weeks in the number one spot on the Billboard Hot 100, and was the last single from Lauper to occupy the top of the chart. It received a Grammy Award nomination for Best Female Pop Vocal Performance.
Billy Steinberg originally wrote “True Colors” about his own mother. Tom Kelly altered the first verse and the duo originally submitted the song to Anne Murray, who passed, and then to Cyndi Lauper. Their demo was in a form of piano based gospel ballad like “Bridge over Troubled Water”. Steinberg told Songfacts that “Cyndi completely dismantled that sort of traditional arrangement and came up with something that was breathtaking and stark.”[Other songs they wrote for Lauper include “I Drove All Night” and “Unconditional Love”, of which the former went on to be covered by Celine Dion, the latter by Susanna Hoffs.
It reached number 1 on the U.S. Billboard Hot 100, 3 in Australia, and 12 on the UK Singles Chart.
“True Colors” also became a standard in the gay community. In various interviews, Lauper elaborated that the song had resonated with her because of the recent death of her friend, Gregory Natal, from HIV/AIDS. While not directly promoted as a song defending LGBT rights, Lauper is pleased that her song was adopted by that community. Years later, Lauper co-founded the True Colors Fund, a non-profit dedicated to eradicating LGBT youth homelessness.
A choral version of the song was used in a series of TV commercials advertising a variety of Kodak’s color photographic film products.
Lauper embarked on a True Colors Tour in 2007 with several other acts including Deborah Harry and Erasure. The tour was for the Human Rights Campaign to promote human rights in the US and beyond. A second True Colors tour occurred in 2008.

never_be_afraid_to_show_your_true_colors_by_deidaraawesomeness-d51f9bb

Ieder mens heeft verschillende kanten. Iemand vergeleek dat ooit eens met kleuren. Zij zei ik ben iemand met veel kleuren. Dat vond ik wel een bijzondere en ook een mooie vergelijking. Ik zag bij haar inderdaad wat kleuren die mij wel aantrokken. Ik ben geen uitzonderlijk mens, ook ik heb vele kanten, veel kleuren zeg maar.

Zo kan ik best lief zijn, verzorgend ook, komt me goed van pas als vader. Ik heb dus een lieve kant, een zorgzame kant, een vriendschappelijke kant, maar ook een avontuurlijke en zelfs een dominante kant. Het ligt maar net aan het moment of de omstandigheid, of het gezelschap welke kant naar boven komt. Als je aan mijn kinderen komt sluit ik zelfs niet uit dat ik een agressieve kant heb.

Ik waardeer het ook heel erg in andere mensen als ze niet heel erg beperkt zijn, dat wil zeggen als ze maar met één ding bezig zijn. Je hebt wel van die mensen. Ik heb een paar colelga’s die kunnen alleen over hun werk praten, dan haak ik snel af. Niet dat ik een hekel heb aan mijn werk, maar er zijn nog een paar andere dingen in het leven minstens net zo leuk. Een groot deel van de familie kan alleen maar kletsen over hun vakanties en hun etentjes met vrienden, ook daar glipt al heel snel mijn aandacht weg.

Ik ga me dan ook beslist niet op de borst kloppen dat ik zo’n veelzijdig iemand ben, beslist niet want in wezen ben ik een saai mannetje. Met een doorsnee gezinsleven en iemand die geen spectaculaire hobby’s heeft. Ik hou van muziek, van lezen, van wielrennen, van fotografie en ik kan genieten van vrouwen. Allemaal niet heel erg schokkend dus.

Nee er zijn mensen die nog veel meer kanten hebben. Zo heb ik eens een tijdje contact met iemand gehad waar ik geen hoogte van kon krijgen. Ik wil best toegeven dat dat mij triggerde. Normaal gesproken schat ik mensen nogal snel en goed in, maar bij haar stond ik nogal eens op het verkeerde been. Ik had meteen door dat zij anders was. Zij had best een uitgesproken mening, alleen veranderde die mening nogal eens. Bij alles wat ze zei en deed, voelde ik haar twijfel, haar gebrek aan zelfvertrouwen. Niet zo gek dus dat zij juist steun zocht en vond bij dominante mensen. Zij had zoveel kanten, het duizelde mij soms gewoon. Ik denk dat dat voor haar zelf ook vermoeiend was/is.

Er zat ook niet echt een structuur in welke kant wanneer naar voren kwam. Ik vroeg mij meermaals af wat of wie zij echt was, wat zij echt dacht, wat zij echt voelde. Ik vraag me zelfs af of ze dat zelf wel wist, of zij zelf wel een eigen wil had. Ik kreeg wel de indruk dat ze bezig was zichzelf te ontdekken. Ik ben er tot op heden niet achter gekomen wie zij echt was. Het zal denk ik ook niet meer gaan lukken, want er is geen contact meer, ook dat verbrak zij van de één op de ander dag.

Ik hoop wel dat zij zichzelf ooit gaat vinden, dat zij haar ware kleuren laat zien, want ieder mens mag tenslotte zichzelf zijn.

Het verbreken van het contact dat er was tussen ons heeft mij teleurgesteld, zelfs verdriet gedaan, maar levens gaan verder. Mensen komen in je leven, mensen verdwijnen daar weer uit. Ook de mooie mensen helaas. Dit heeft inmiddels een plaatsje gekregen, niet iedere vriendschap is nu eenmaal blijvend, dat blijkt wel.

Yep! Er zijn dus mensen die een open boek zijn en er zijn mensen de niet te doorgronden zijn. Pas op echter voor mensen die een open boek lijken, want mensen hebben nu eenmaal allemaal verschillende kanten.

I Need Love – L.L. Cool J. (1987)

ll-cool-j-i-need-love-def-jam

“I Need Love” is the second single from LL Cool J’s second album, Bigger and Deffer. The song is considered the first rap ballad[citation needed] and was released in July 1987. (It was not the first rap love song, however; in 1982 the Sugarhill Gang had recorded “The Lover in You”, which reached Number 55 on the R & B charts.) It reached #1 on the Hot R&B/Hip-Hop Songs and #14 on the Billboard Hot 100 while becoming one of the first rap songs to enjoy mainstream popularity in the UK, reaching #8 in the UK Singles Chart. The single won a Soul Train Music Award for Best Rap – Single in 1987. The song ranked #13 on About.com’s Top 100 Rap Songs. Number 60 on VH1’s 100 Greatest Songs of Hip Hop. The drums was played with a Roland TR-808 and the keyboard tone was played with a Yamaha DX7 using the Fulltines patch.
The story of the music video is very much inspired by the song. At the beginning of LL Cool J sitting with some women on a couch, then cheer him on too many fans go out and then he performs a transition in a living room that song. Then goes outside a saloon, before he sits down. In a fadeout scene sits a girl crying on a bed behind LL Cool J, then he goes out there and cheer him again on the way to the limo, fans. Later, he expects a reporter at an interview. After the girl arguing with her father because of poor grades in the testimony and sheer anger of the father of the daughter’s poster of LL Cool J pulls away from the wall, whereupon the daughter is crying. Rose again from the sedan, LL Cool J fans and paparazzi followed, after which it rises again with the girls in the limo. During the trip he and the girl get into a conversation, which embrace both themselves and find themselves in a bathtub again. LL Cool J raps at the end of the song to end.

Gisteren ontstond er op een gegeven moment een boeiende discussie tussen mijn 3 zoons en mij inzake het versieren van meisjes/vrouwen. Zij vonden dat het tegenwoordig veel moeilijker was dan toen ik jong was. Het is verrekte moeilijk om een leuke meid te vinden tegenwoordig, aldus minimaal één van hen.

Ik probeerde hem uit de droom te helpen en vertelde hem dat het nooit makkelijk geweest is om een leuke meid te versieren, maar dat tegenwoordig de mogelijkheden om zo’n meisje te ontmoeten wel groter zijn dan in mijn tijd. Ik moet er wel meteen bij aantekenen dat meisjes tegenwoordig anders zijn dan in mijn tijd, maar tijden veranderen nu eenmaal en op zich is dat goed.

Of het nu moeilijker is dan in mijn tijd weet ik niet want mijn ervaring met het versieren van vrouwvolk ligt al een behoorlijk poosje in het verleden. Ik weet echter wel dat het nooit echt makkelijk is geweest.

Natuurlijk is er een groep mannen voor wie het een eitje is om een vrouw voor zich te winnen, echter dat is de groep die nogal hopt van de ene naar de andere vrouw en die dus niet erg monogaam is, al hoeft dat in het geheel geen belemmering te zijn om met zo’n man om te gaan, want niets is leuker voor een vrouw dan het gevoel gewild te zijn, en dat is zeker wat de mannen willen, in ieder geval minimaal voor één keer!

Ik heb ze één tip gegeven, die jongens van mij. De eerste stap in de goede richting is om een vrouw het gevoel te geven dat je haar interessant vind en dat je haar heel leuk en mooi vind. Uiteraard is dat beslist nog geen garantie op succes, want het is wel een voorwaarde dat de vrouw jou ook leuk en interessant vind.

Een collega van mij heeft aan den lijve ondervonden dat dat een voorwaarde is. Hij verkeerde namelijk in de veronderstelling dat een vrouw hem wel zag zitten en wel zin had in een ‘verzetje’. Dat bleek echter een misrekening, een pijnlijke vergissing. Het heeft hem een goede vriendschap en zijn relatie gekost. Dit was tevens een waarschuwing richting mijn jongens. Vrouwen zijn niet altijd even duidelijk.

Ik spreek hier uit ervaring want ik heb soms grote moeite om de twee vrouwen in mijn leven een beetje te volgen., maar dat is nu juist wat vrouwen ook weer zo boeiend maakt……

When A Man Loves A Woman – Percy Sledge (1966)

sledge

“When a Man Loves a Woman” is a song written by Calvin Lewis and Andrew Wright which was recorded by Percy Sledge in 1966 at Norala Sound Studio in Sheffield, Alabama. It made number one on both the Billboard Hot 100 and R&B singles charts. It was listed 53rd in the List of Rolling Stone magazine’s 500 greatest songs of all time. The sidemen for this recording included Spooner Oldham, organ; Marlin Greene, guitar; Albert “Junior” Lowe, bass and Roger Hawkins, drums. The music is built around a commonly used descending bass line chord progression as in Pachelbel’s canon, or Bach’s Air on the G string.
It was later covered by Michael Bolton in 1991, whose version also reached number one on the U.S. pop and adult contemporary singles charts (Bolton received a Grammy Award for this song). The Michael Bolton version has the distinction of being the last number one song to chart on the old Billboard Hot 100 charting system which relied on sales and airplay reports before switching over to Soundscan.
Barbara Mandrell recorded a country version of the song that same year. The song has also been recorded by Jerry Butler, Art Garfunkel, Luba, and Karen Dalton.
Sledge’s version was also a top ten hit in the UK peaking at number four on its initial release and peaking at number two in 1987 after it was featured in a Levi’s Jeans commercial.

sledge1
De maker/zanger van deze onvergetelijke hit, Percy Sledge is overleden. Hij is 73 jaar geworden. Dit nummer was echt een wereldhit voor hem. Hierna heeft hij niet veel potten meer kunnen breken, maar door dit nummer heeft hij altijd een goed belegde boterham gehad volgens mij.

Persoonlijk vind ik Take Time To Know Her ook een goed nummer, maar er gaat niets boven When A Man Loves A woman. Ik heb echt prima herinneringen aan dit nummer.

Het was dan ook een geweldig nummer om op te slijpen, te schuren, te schuifelen, te slowen, te kleffen, of hoe het ook genoemd werd. Mij een zorg, ik genoot ervan en zeker als er naderhand wat speeksel werd uitgewisseld, wat in die tijd geen uitzondering was.

Yep! Percy Sledge was er bij, toen ik nog op ontdekkingsreis was. Helaas is hij er niet meer, en mijn ontdekkngsreis is ook al heel wat jaartjes geleden. De herinneringen zijn er echter nog wel……..

A Well Respected Man – The Kinks (1965)

well respecte man

“A Well Respected Man” is a song by the British band The Kinks, written by the group’s lead singer and rhythm guitarist Ray Davies, and originally released in the United Kingdom on the EP Kwyet Kinks in September 1965 (see 1965 in music), but the song was released as on the album Kinkdom in the United States. The song was also released as a single in the US and Continental Europe.
“A Well Respected Man” remains one of the band’s most popular and best known songs. It is one of four Kinks songs included on The Rock and Roll Hall of Fame’s list of the 500 Songs That Shaped Rock and Roll along with “You Really Got Me,” “Waterloo Sunset,” and “Lola”.
Davies composed the song based on a negative experience with upper class guests at a luxury resort where he was staying in 1965. He crafted the song to mock what he perceived as their condescension and self-satisfaction.
Pye refused to release “A Well Respected Man” as a single because the record company wanted a song more similar to the band’s raunchier previous hits. It was released as a single in the United States during October of that same year and reached No. 13. Following the success of “Dedicated Follower of Fashion”, “A Well Respected Man” was also released as a single in mainland Europe in March 1966 (although pressed in the UK, it was an export-only issue).
The song also includes the word “fag,” interpreted by some as a reference to homosexuality. However, Davies later said that this was not intended:
I had naively meant a fag to either be slang for a cigarette or, at worst, that the well-respected man had been at public school, where [he performed] the most humiliating tasks.
Musically, it marked the beginning of an expansion in The Kinks’ inspirations, drawing much from British Music Hall traditions (a style which was to feature prominently on later 1960s songs such as “Dedicated Follower of Fashion” and “Mister Pleasant”). Lyrically, the song is notable as being the first of Ray Davies’ compositions to overtly address the theme of British class consciousness. Indeed, the song offers a satirical commentary on the entrenched mores and conventions of the English upper and middle classes, while hinting at the frustration and casual hypocrisy that underlie this fastidiously maintained veneer of “respectability”.


Een zeer gerespecteerd mens, een fatsoenlijke man zoals de titel van deze hit van The Kinks, zijn die er nog. Zo op het oog zijn er uiteraard nog zat. Als je niet al te kritisch kijkt zijn er nog zat mensen, ook mannen die deugen.

Om mijzelf even als voorbeeld te gebruiken. Ik ga ook door het leven als een niet al te foute man, een goed exemplaar. Voor mijn collega’s ben ik netjes, voor mijn familie ben ik ook heel braaf en fatsoenlijk.

Uiteraard ben ik ook een fatsoenlijk mens, een vader waar de kinderen zich niet voor hoeven te schamen, een man die staat voor zijn gezin, zijn vrouw.

Toch heb ik ook zo mijn secrets, mijn geheimpjes. Dingen die ik liever nog even voor mezelf hou. Er zijn dingen die ik niet met mijn kinderen deel, niet met collega’s, sommige zelfs niet met mijn vrouw en al zeker niet met familie.

Ik heb een klein stukje eigen wereld. Een gedeelte daarvan zit hier op mijn blog. Hier schrijf ik soms dingen die ik met niemand deel van me af, andere dingen zitten ergens anders. Er zijn wellicht zelfs dingen waar ik zelf nog niet eens het bestaan van weet, een mens blijft zichzelf tenslotte ontdekken.

Niet dat het nu wereldschokkende dingen zijn, maar er zijn nu eenmaal wat dingen die ik liever voor mezelf hou, of hooguit met één of twee mensen deel. Ik denk zo dat ieder mens wel zo’n stukje leven heeft. Iets wat hij of zij graag voor zichzelf houdt.

Ik zei al dat het geen verschrikkelijke dingen zijn, maar ik denk dat mensen toch anders naar me gaan kijken als ze bepaalde dingen van me zouden weten en misschien ook wel niet. Voorlopig hou ik ze nog maar nieuwsgierig en ga ik door het leven als een Well Respected Man …….

Child In Time – Deep Purple (1970)

deep-purple-child-in-time-purple

“Child in Time” is a song by the English rock band Deep Purple. A protest song against the Vietnam War, it is featured on the band’s 1970 album Deep Purple in Rock and runs for over 10 minutes.
Ian Gillan has said that “Child in Time” is based on It’s a Beautiful Day’s psychedelic song “Bombay Calling”. It’s a Beautiful Day in return borrowed Purple’s “Wring That Neck” and turned it into “Don and Dewey” on their second album Marrying Maiden (1970). As Ian Gillan put it in a 2002 interview, “There are two sides to that song – the musical side and the lyrical side. On the musical side, there used to be this song ‘Bombay Calling’ by a band called It’s A Beautiful Day. It was fresh and original, when Jon was one day playing it on his keyboard. It sounded good, and we thought we’d play around with it, change it a bit and do something new keeping that as a base. But then, I had never heard the original ‘Bombay Calling’. So we created this song using the Cold War as the theme, and wrote the lines ‘Sweet child in time, you’ll see the line.’ That’s how the lyrical side came in. Then, Jon had the keyboard parts ready and Ritchie had the guitar parts ready. The song basically reflected the mood of the moment, and that’s why it became so popular.”
“Child in Time” is an essentially simple composition, featuring an organ intro, three power chords, and a two minute long guitar solo. Lyrically dark, vocalist Ian Gillan utilizes his wide vocal range and goes from quiet singing to loud, high-pitched, banshee-esque screaming. Guitarist Ritchie Blackmore comes in with a slow solo, which builds up to a fast-pace playing and then ends abruptly, with the whole song cycle starting over again. The song was one of the last on which Blackmore recorded his parts using the Gibson ES-335 that had been his mainstay electric instrument in Deep Purple’s early years prior to switching to Fender Stratocasters.
A staple of the Deep Purple live concerts in 1970–73 and later after their initial reunion tours of 1985 and 1987–88, the song has not been featured regularly at concerts since 1995. Gillan cites many personal reasons for leaving the song out, but it is likely that, given his advancing years, the song is becoming increasingly difficult to perform without sampled vocal backings. Its last appearance in Deep Purple’s live set was at Kharkov’s Opera Theatre’s scene in 2002. In that performance, high-pitched guitar was used to cover up Gillan’s then-limited vocal range during the “screaming” parts. A similar technique is used on current live performances of “Space Truckin'”.
A live version later appeared on the 1972 live album Made in Japan. Another live version can be found on the Scandinavian Nights / Live in Stockholm live album, recorded in September 1970. Gillan also featured a live jazz influenced version of the song in his Ian Gillan Band project of the late 1970s.

f78bd8a74a5cbc8d004327835fe90a40
Je beziet je eigen kind, of in mijn geval kinderen, want ik heb er tenslotte 4, toch altijd een beetje rooskleuriger dan andere kinderen. Je kijkt er ook met andere ogen naar dan de buitenwereld dat doet.

Ik kon het bijvoorbeeld slecht hebben als leerkrachten op de basisschool of het middelbaar onderwijs op de proppen kwamen met opmerkingen over mijn/onze kinderen.

Je houdt van die kinderen, neemt het dan ook altijd voor ze op, soms zelfs tegen beter weten in. De liefde zit in het bloed, en eigenlijk in heel je wezen. Die liefde is er onvoorwaardelijk, zelfs als zo’n kind tegen je liegt, je bedriegt of zelfs steelt.

Ik weet dit zo zeker omdat ik die dingen heb meegemaakt, ook dat stelen. Als je zoiets meemaakt doet dat pijn, zeker de eerste keer. Dan voel je je machteloos. De vraag die je dan het meest kwelt is het waarom. Waarom doet zo’n kind dat en doet hij of zij dat alleen bij ons, zijn ouders, of ook elders, want als die daar achter komen, zijn ze in de regel niet zo vergevingsgezind als wij, de ouders.

Dat houden van, is er nog steeds, dat zal ook niet overgaan, maar die roze wolk is minder. Het zijn in ons geval inmiddels volwassen mensen geworden, met allemaal zo hun bijzonderheden. Beslist geen perfecte mensen, maar bestaan die überhaupt wel, perfecte mensen. Ik heb daar zo mijn twijfels over. Tenslotte, ben ik dat zelf ook niet!

Over mijn kinderen twijfel ik niet, geen moment. Als er vier mensen zijn waar ik voor door het vuur zou gaan, zijn deze vier het (uiteraard zijn er nog een paar).

Die (jeugd)zonden zijn al lang uitgepraat en vergeven. We hebben ons 4 keer door een puberteit-fase geslagen (niet letterlijk uiteraard), waarbij de eerste 3 (die van de jongens) overigens best meevielen en ze zijn opgegroeid tot mooie mensen.